ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٩٢ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

يك به يك ثابت مى‌كند كه آن‌ها كسى را تكفير نكرده‌اند، مى‌گويد: «ذهبى تبرك به قبور را جايز مى‌دانست و حنابله حد اقل سه كتاب در باره فضائل قبر احمد بن حنبل نوشته‌اند و اين نزد شيخ كفر اكبر است». (ص ٩٦).

١٨. شيخ در مورد مردم احسا گفته است كه آن‌ها بت مى‌پرستند.»[١]

١٩. شيخ مى‌گويد: «اهل نجد بت‌هايى از سنگ ودرختان را مى‌پرستند وعلماى آن آلوده به شرك اكبرند و مردم را به سوى آن (به بت‌پرستى) دعوت مى‌كنند.»[٢] (ص ٩٧).

٢٠. شيخ مى‌گويد: «من هر كسى را كه دين پيامبر را بشناسد، سپس بعد از شناخت آن را دشنام دهد و مردم را از آن منع كند بر كافر بودنش فتوا مى‌دهم.»[٣]

ابن فرحان مى‌گويد: «شيخ اين سخن را بسيار تكرار كرده است و اصل اين سخن صحيح است، ولى او از «دين پيامبر» عقيده و نظريه خود و پيروانش را در نظر دارد. علما نيز عين همين سخن را در باره خود شيخ گفته‌اند. و آن اين كه «از جمله تعليمات دين پيامبر آن است كه نبايد با اهل «لا اله الّا الله» جنگيد. چون «شهادتين» خون و مال گوينده آن را حفظ مى‌كند و آن علما مى‌گويند: «محمد بن عبدالوهاب اين تعليمات را دانست و بعد مردم را از عمل به آن منع كرد و با آن دشمنى ورزيد. پس بنابر اين او با دين پيامبر دشمنى مى‌كند و از پيروى آن منع مى‌كند.»

[١] . همان، ج ١، ص ٥٤.

[٢] . درر السنيه فى الكتب النجدية، ج ١، ص ٥٣ و ٥٤.

[٣] . درر السنيه فى الكتب النجدية، ج ١، ص ٧٣.