ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٥٠ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

به بزرگان دين اهانت مى‌كرد تا جايى كه علماى زمانش او را فاسق و بدعتگزار، بلكه بسيارى از آن‌ها او را كافر خوانده‌اند.»

باز همو مى‌گويد: «روش ابن تيميه وپيروانش از اين روش است كه خداوند مى‌فرمايد: «مى‌گويند به خدا وروز قيامت ايمان آورديم، ولى آن‌ها ايمان نياورده‌اند. خدا و مؤمنين را فريب مى‌دهند، ولى در واقع تنها خود را فريب مى‌دهند، ولى متوجه نيستند.»

بكرى مى‌گويد: «اين صفت صفتى است كه خداوند منافقان را اين گونه در كتابش وصف كرده است».

٣. امام يافعى در «مرآةالجنان»، جلد ٤، صفحه ٢٤٠، بعضى از سخنان زشت ابن تيميه را ذكر كرده است. از جمله اينكه ابن تيميه مى‌گويد: «خداوند بر عرش قرار گرفته است، به شكل قرار گرفتن حقيقى وخدا با حرف وصدا سخن مى‌گويد.» ... در دمشق وغير آن ندا داده شد كه «هر كه بر عقيده ابن تيميه باشد مال وخونش حلال است.»

باز هم يافعى در ص ٢٧٨، (در حادثه‌هاى سال ٧٢٨ ه. ق) مى‌نويسد: «ابن تيميه مسائل غريبى از خود آشكار كرد كه (علما) آن‌ها را بر او انكار كردند و به سبب آن حبس شد.» (سپس پاره‌اى از كارهاى زشت او را نقل كرده و مى‌گويد): «از زشت‌ترين اين مسائل منع كردنش از زيارت قبر پيامبر و طعن زدنش بر اولياى بزرگ خدا و همچنين عقيده‌اش بر «جهت» (و آن اينكه خداوند در مكانى قرار دارد) و ديگر سخنان باطلى مى‌باشد كه در اين باره از او نقل شده است ....»

٤. ابن حجر هيتمى در «التحفه» مى‌گويد: «هر كه ادعا كند كه خداوند جسم است و يا در جهتى قرار دارد كافر است.»