ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٦٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

اولا: اين حديثى كه ابن تيميه براى امام مورد افتخارش نقل كرده، تنها با يك سند روايت شده ودر سند آن سه نفر از اهل شام هستند ودر روايات ديگر كه ام‌حرام راوى اصلى اين داستان است، هيچ خبرى از اين زياده‌اى كه اهل شام نقل كرده‌اند نيست وما در كتاب «امام بخارى وجايگاه صحيحش» مفصل دلائل بى اساسى اين خبر را ذكر كرده‌ايم.

همچنين آيا اين جنگى كه ابن تيميه براى يزيد درست كرده است، قبل از واقعه‌هاى ياد شده (مثل فاجعه كربلا و واقعه حرّه) بوده است يا بعد از آن؟ به هر حال پس چرا احمد بن حنبل، ابن جوزى، تفتازانى و ديگران لعنت كردن و بزارى از يزيد را لازم دانسته‌اند؟

سپس ابن تيميه سخنى مى‌گويد كه لازمه‌اش جايز نبودن لعن يزيد است. او مى‌گويد: «اينكه نقل شده است كه به احمد گفتند كه آيا يزيد را لعن نمى‌كنى واحمد گفت: چگونه لعن نكنم كسى را كه خداوند او را در قرآن لعن كرده است. اين حديث منقطع و از احمد ثابت نشده است.»[١]

ابن تيميه چنين نقل مى‌كند: «به احمد گفتند: آيا حديث يزيد را مى‌نويسى؟ گفت: نه هيچ كرامتى ندارد. آيا او همان كسى نيست كه با اهل حره آنچه كرد كه كرد؟ به او گفتند: گروهى مى‌گويند: ما يزيد را دوست داريم. احمد گفت: آيا ممكن است كسى كه به خدا و روز قيامت ايمان دارد يزيد را دوست داشته باشد؟ فرزندش به او گفت: چرا يزيد را لعنت نمى‌كنى؟ احمد گفت: كى پدرت را ديدى كه كسى را لعنت كرده باشد؟.»[٢]

[١] . همان، ج ٤، ص ٥٧١ و ٥٧٢.

[٢] . رأس الحسين ابن تيميه، ص ٢٠٥.