ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٨١ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

مورد كه ما آورديم تنها در يك مورد ابتدا ابن تيميه از زبان ناصبى‌ها مطلب نقل كرده و بعد نظر خودش را گفته است و دو مورد ديگرش نظر و اعتقاد خود اوست و هيچ ربطى به ديگران ندارد. بنابر اين بايد به اين حقيقت توجه داشته باشيم.

البته بسيارى از سخنان ديگر او نيز به روشنى ناصبى بودن او را روشن مى‌كند كه با برخى از آن‌ها در اين كتاب آشنا شديد.

ابن حجر عسقلانى مى‌گويد: «برخى از مردم، ابن تيميه را به خاطر نسبت‌هاى ناروايى كه به على داده است منافق دانسته‌اند؛ به مانند اينكه ابن تيميه گفته است:

«... إنه كان مخذولا حيثما توجه وأنه حاول الخلافة مرارا فلم ينلها وإنما قاتل للرئاسة لا للديانة ولقوله: إنه كان يحب الرئاسة ...؛[١] على به هر جا روى آورد خوار گشت بارها سعى كرد خلافت را به دست آورد، ولى موفق نشد و على تنها به خاطر رياست جنگيد نه براى دين على رياست را دوست داشت.»

باز ابن حجر مى‌گويد: «در اين حديث (حديث عمار را گروه ظالم مى‌كشد) نشانه نبوت و فضيلت آشكار براى على و عمار است و ردى است بر ناصبى‌ها كه گمان مى‌كنند «على در جنگ‌هايش در راه حق نبود.»[٢]

اين بيان روشنى است در ناصبى بودن ابن تيميه از زبان ابن حجر؛ زيرا او از كسانى است كه به اميرالمؤمنين عليه السلام فراوان به خاطر جنگ جمل و صفين طعنه مى‌زند.

شوكانى كه از شخصيت‌هاى مورد احترام و اعتناى وهابيان است و خود نيز از وهابيت محسوب مى‌شود، مى‌گويد:

[١] . درر الكامنة ابن حجر، ج ١، ص ٤٩ و ٥٠.

[٢] . فتح البارى، ج ١، ص ٤٥٢؛ حاشيه سير اعلام النبلاء، ج ٧، ص ٨٠، ح ٦١، ج ٨، ص ٢١٠، ح ٣٧.