ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٢٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

مالك، شافعى، ابو حنيفه، اوزاعى و جمهور بزرگى از متكلمان اجماع بر اين دارند كه على در جنگش با اهل صفين و همچنين با اهل جمل بر راه درست بود وكسانى كه با او جنگيدند باغى و ظالم بر او بودند.»[١]

قرطبى مى‌گويد: «نزد علما مقرر شده و با دلايل اسلامى ثابت شده كه همانا على امام بود و هر كه بر او خروج كرده باغى و ظالم است و جنگ با وى واجب است تا اينكه به سوى حق برگردد.»[٢]

در گذشته سخن ابن تيميه را ملاحظه كرديد كه گفت: «امامان اهل سنت به مانند مالك، احمد و ديگران اين جنگ را جنگ فتنه مى‌دانستند بر خلاف جنگ با خوارج.» ولى با توجه به گفته جرجانى و قرطبى بى اساس بودن اين ادعاى ابن تيميه نيز آشكار مى‌گردد. وعلاوه بر اين بى‌پايگى اين ادعاى او را نيز ثابت مى‌كند كه مى‌گفت: «اين دو جنگ نه واجب بود و نه مستحب.»

پس شما دقت كنيد كه ابن تيميه چگونه دروغ مى‌گويد وخدعه به كار مى‌گيرد. همچنين دقت داشته باشيم كه معاويه براى فريب مردم پس از آن‌كه از حديث فوق بعد از كشته شدن عمار خبر دادند، گفت: عمار را على كشته نه ما؛ زيرا على او را به ميدان جنگ آورد .... امروزه برخى وهابى‌ها نيز با بى‌حيائى اين سخن امامشان معاويه را تكرار مى‌كنند. دقت كرديد كه ابن تيميه حاضر نيست چنين حديثى را كه محدثان آن را از بيش از سى صحابه روايت كرده‌اند بپذيرد وبه سخن امثال كرابسى كه احمد بن حنبل اورا لعنت كرده است چنگ مى‌زند؟

[١] . حاشيه سير اعلام النبلاء، ج ٧، ص ٨٠، ح ٦١ و ج ٨، ص ٢١٠، ح ٣٧.

[٢] . تفسير قرطبى، ج ١٦، ص ٣١٨.