ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٠٦ - ابن تيميه و تكذيب وجود خليفه اول در جيش اسامه

٣. «جنگ على در بصره (يعنى جنگ جمل) و صفين را اگر بخواهيم تأويلش نمايم فتنه به شمار مى‌آيد. اين جنگ‌ها نه از جهاد واجب بود و نه مستحب.»[١]

٤. « (على در جنگ‌هايش) خلق زيادى از مسلمانان را كه نماز برپا مى‌داشتند، زكات مى‌دادند و روزه مى‌گرفتند به قتل رسانيد.»[٢]

٥. «امامان اهل سنت به مانند مالك، احمد و غيره گفته‌اند: «على براى جنگ با خوارج امر شده بود، اما جنگ جمل و صفين جنگ فتنه بود.»[٣]

٦. «اما جنگ جمل و صفين جنگ فتنه بود و فضلاى صحابه، تابعين و ديگر علما همه از اين جنگ ناراضى بودند؛ چنان كه نصوص بر آن دلالت مى‌كند. وحتى كسانى كه در اين جنگ شركت كرده بودند، آن‌ها نيز ناراضى بودند، وكسانى كه از اين جنگ ناراضى بودند عددشان بيشتر و بهترين اين امت بودند نسبت به كسانى كه از اين جنگ راضى بودند.»[٤]

٧. «على از كارهايى كه انجام داد پشيمان شد، حتى از جنگ و غير آن نيز ... در شب‌هاى صفين مى‌گفت: «چه خوب است موضع گيرى عبد الله بن عمر و سعد بن ابى‌وقاص كه اگر خوب بود اجرش بزرگ است و اگر گناه بود خطرش كم‌تر است. و مى‌گفت: «اى حسن! اى حسن پدرت فكر نمى‌كرد كه كار به اين جا كشيده شود. پدرت دوست دارد كه اى كاش بيست سال قبل از اين مرده بود. به تواتر رسيده كه على از اختلاف زيردستان خود با او به داد آمد و فكر نمى‌كرد كه‌

[١] . منهاج السنة، ج ٧، ص ٥٧.

[٢] . همان، ج ٦، ص ٣٥٦.

[٣] . همان، ج ٨، ص ٢٣٣.

[٤] . همان، ج ٥، ص ١٥٣.