و عزرائيل جلويش قرار دارد و با آنها در شب حركت مى‌كند و در روز، پنهان مى‌شود و مردم از او پيروى مى‌كنند تا در درياچه طبريّه با سفيانى رو در رو مى‌شود و خداوند بر سفيانى خشم مى‌گيرد و خلق خدا هم به خاطر خشم خداى متعال بر او خشم مى‌گيرند و پرندگان با پرهايشان و كوه‌ها با صخره‌هايشان و فرشتگان با آواهايشان، به آنها يورش مى‌برند و ساعتى نمى‌گذرد كه خداوند، همه همراهان سفيانى را هلاك مى‌كند و كسى جز خود او بر زمين نمى‌ماند و مهدى عليه السلام او را مى‌گيرد و زير درختى كه شاخه‌هايش تا روى درياچه طبريّه رسيده است، مى‌كشد و شهر دمشق را تصرّف مى‌كند و پادشاه روم با صد هزار صليب بيرون مى‌آيد كه زير هر صليب، ده هزار تن هستند و طَرَسوس را با زور سرنيزه مى‌گشايد و دارايى‌ها و مردم آن را غارت مى‌كند و خداوند، جبرئيل را به سوى مصيصه‌[١] و خانه‌ها و مردمانش روانه مى‌كند و او شهر را ميان آسمان و زمين، معلّق مى‌دارد و پادشاه روم با لشكرش مى‌آيد تا به زير مصيصه مى‌رسد و مى‌گويد: شهرى كه روم و مسيحيت از آن مى‌ترسيدند، كجاست؟ و صداى خروس‌ها و بانگ سگ‌ها و شيهه اسبان را در بالاى سرشان مى‌شنود».[٢]

١٦١٠. دلائل الإمامة- با سندش به نقل از ابو بصير-: به امام صادق گفتم: فدايت شوم! آيا امير مؤمنان همان گونه كه تعداد ياران قائم را مى‌دانست، [نام و نشان‌] آنها را نيز مى‌دانست؟

امام صادق عليه السلام فرمود: «پدرم نقل كرد كه: به خدا سوگند، نام يكايك آنها را و نام پدران و قبيله‌هايشان، جاى خانه‌هايشان و جايگاه‌هايشان را مى‌داند و هر چه را امير مؤمنان عليه السلام بداند، حسن عليه السلام مى‌داند و هر چه را حسن عليه السلام بداند، حسين عليه السلام مى‌داند و هرچه را حسين عليه السلام بداند، على بن حسين (زين العابدين) عليه السلام مى‌داند و هر چه را على بن حسين عليه السلام بداند، محمّد بن على (باقر) عليه السلام مى‌داند و هر چه را محمّد بن على عليه السلام بداند، صاحبتان [كه منم‌] مى‌داند و مى‌شناسد».

گفتم: نوشته شده است؟

[١]. مصيصه، شهرى بر كناره جيحان، از مرزهاى شام ميان انطاكيه و سرزمين روم است.

[٢]. الملاحم و الفتن: ص ٢٨٨ ح ٤١٧ و ص ١٣٢ باب ٧٩.