دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٣ - ١٠ اسامى و موطنهاى ياران امام عليه السلام

مى‌شوند و در پى جايى هستند كه در آن سكونت كنند؛ امّا مكّيان آنها را نمى‌شناسند.

در ابتداى اين روايت چنين آمده است:

هذا ما أملاهُ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله عَلى‌ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام وَ أَودَعَهُ إيّاهُ مِن تَسمِيَةِ أصحابِ المَهدِىِّ عليه السلام، وَ عِدَّةِ مَن يُوافيهِ مِنَ المَفقودينَ عَن فُرُشِهِم وَ قَبائِلِهِم، السّائِرينَ فى لَيلِهِم وَ نَهارِهِم إلى‌ مَكَّةَ، وَ ذلِكَ عَنِ استِماعِ الصَّوتِ فِى السَّنَةِ الَّتى يَظهَرُ فيها أمرُ اللَّهِ عز و جل، وَ هُمُ النُّجَباءُ وَ القُضاةُ وَ الحُكّامُ عَلَى النّاسِ.

اين چيزى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر امير مؤمنان عليه السلام املا كرده و نام همراهان مهدى عليه السلام را نزد او نهاده است و نيز تعداد كسانى كه از خانه و كاشانه‌شان جدا شده، شب و روز مى‌روند تا در مكّه خود را به او مى‌رسانند و اين پس از شنيدن ندا در سالى است كه امر الهى [به قيام‌] در آن پديدار مى‌شود، و اين افراد، نجيبان، قاضيان و حاكمان بر مردم هستند.

در پايان همين حديث نيز آمده است:

هذِهِ (العِدَّةَ) الَّتى يُخرِجُ اللَّهُ فيهَا القائِمَ عليه السلام، هُمُ النُّجَباءُ وَ القُضاةُ وَ الحُكّامُ وَ الفُقَهاءُ فِى الدّينِ، يَمسَحُ بُطونَهُم وَظُهورَهُم فَلا يَشتَبِهُ عَلَيهِم حُكمٌ.

اين افرادى كه خداوند، قائم عليه السلام را در جمع ايشان، ظاهر مى‌سازد، نجيبان، حاكمان و فقيهان در دين اند و قائم عليه السلام دستى بر سينه و پشت آنان كشيده و در حكمى به اشتباه نمى‌افتند.