دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٣ - چهار سال ١٣٢٩ ق

اوائل بعثت بود.[١]

گفتنى است كه علّامه مجلسى، مشابه همين مطلب را در بحار الأنوار نيز ذكر كرده و عدم اعتماد خود را به اين گونه توقيت‌گذارى، با چند ترديد بيان كرده است.

ايشان نوشته است كه بر فرض صدور اين روايات از جانب معصومان و با فرض صحّت فهم ما از اين روايات و با فرض عدم بدا در وقت ظهور، ممكن است اين سال را زمان ظهور شمرد. ترديدهاى سه گانه علّامه مجلسى نشان‌دهنده عدم اعتماد ايشان بر اين توقيت است.[٢]

سه. سال ١٢١٤ ق‌

محمّد بن جلال حسينى بليانى منجّم (زنده در ٩٥٠ ق)، از طرف استادش مأمور مى‌شود تا تاريخ ظهور امام مهدى عليه السلام را از طريق رَمل و جَفر استخراج كند. بليانى منجّم، دست به كار مى‌شود و پيشگويى‌هايى را از زمان نگارش رساله (٩٥٠ ق) تا سال ١٢١٤ ق بيان مى‌دارد. اوّلين پيشگويى، مربوط به سال ٩٩٦ ق است. وى در نهايت مى‌نويسد:

و [امام مهدى عليه السلام‌] در سال ١٠٥٧، شروع به الكه‌گيرى‌[٣] خواهد نمود و به اندك زمانى، اكثر ربع مسكون را مسخّر سازد و اكثراً آثار ظهور حضرت صاحب الأمر در ١٠٧٦ به ظهور آيد و در ١٢١٤ حضرت صاحب الأمر- صلوات اللَّه و سلامه عليه و آبائه- ظهور خواهد نمود. ان شاء اللَّه تعالى.[٤]

چهار. سال ١٣٢٩ ق‌

ابو الحسن مرندى (١٣٤٩ ق) در مجمع النورين از حديث امام حسن عسكرى عليه السلام‌

[١]. رجعت: ص ٧٣.

[٢]. بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٢٠.

[٣]. واژه« الكه» تركى و به معناى كشور و سرزمين است و در اين تركيب، به معناى كشورگشايى است.

[٤]. نسخه شماره ٨٨٦٩ موجود در كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى( ر. ك: مهديان دروغين: ص ١٦٠).