دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦١ - يك سال ٩٦٣ ق

زمان ظهور به گوش نرسد. اگر چه در اين مجموعه به اين گزارش‌هاى روزآمد نمى‌پردازيم و تنها گزارش‌هايى را مطرح مى‌كنيم كه ارزش طرح داشته باشند.

سعى ما بر نقل توقيت‌ها از منابع اصلى بوده، مگر آن كه به منبع اصل دست نيافته باشيم. توقيت‌هاى گزارش شده، گاه به اشخاصى منسوب است كه بررسى صحّت انتساب آنها نيازمند پژوهش ديگرى است.

شايان ذكر است كه تعيين وقت ظهور، علاوه بر مسلمانان (شيعه و سنّى) در ميان مسيحيان نيز در مورد نزول عيسى عليه السلام بارها در طول تاريخ صورت گرفته است و مشكلاتى هم در پى داشته است.[١]

توقيت در جامعه تشيّع‌

در اين جا به نمونه‌هايى از توقيت در جامعه تشيّع اشاره مى‌كنيم:

يك. سال ٩٦٣ ق‌

پير غلام على طوسى شريف، رساله‌اى حوالى سال ٩٥٠ ق نوشته و در آن كوشيده است براى ظهور حجت عليه السلام در سيزده سال بعد، يعنى سال ٩٦٣ ق ادلّه و شواهدى به دست دهد. نام رساله بر اساس نوشته خود مؤلف، «مبشّره شاهيه» است. آنچه از نام رساله مى‌توان دريافت، تركيبى است كه از «بشارت» به ظهور مهدى و «شاه» يعنى‌طهماسب در آن عرضه شده و بدين ترتيب، بشارت به ظهور، به عنوان نوعى بشارت شاهانه وصف شده است. خود وى مى‌گويد: «چون اين رساله، مشتمل است بر سعادت بشارت قرب ظهور صاحب الأمر و الزمان عليه السلام مسمّا شد به مبشّره شاهيه». روش استدلال او با ملاحظه منابع و مدارك مورد استناد، نوعى روش تركيبى با بهره‌گيرى از احاديث، علوم غريبه، مادّه تاريخ بر اساس حساب جمل،

[١]. وقت ظهور: ص ٦٦- ٦٧.