دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ٤/ ٧ شمار ياوران ويژه امام عليه السلام

گرفته‌اند و اينان پرچمداران و حاكمان خداوند بر آفريدگانش در زمين هستند، تا آن كه از قبايش نوشته‌اى بيرون مى‌آورد كه با مهر زرين، مهر خورده و عهدى بسته شده از جانب پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است. پس، از گرد او مانند گلّه زبان‌بسته پراكنده مى‌شوند و از آنها جز وزير و يازده نقيب‌[١] باقى نمى‌ماند، همان گونه كه [دوازده نقيب‌] با موسى بن عمران عليه السلام ماندند، و در زمين به هر سو روان مى‌شوند و راهى جز بازگشت به او نمى‌يابند وبه خدا سوگند، من آن سخنى را كه او به آنان مى‌گويد و آنان به آن كفر مى‌ورزند، مى‌دانم».[٢]

١٥٩٣. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از جابر بن يزيد جعفى-: امام محمّد باقر عليه السلام فرمود:

«اى جابر! به زمين بچسب و حركت مكن تا نشانه‌هايى را كه برايت ذكر مى‌كنم، ببينى- اگر آنها را بيابى-. نخستين نشانه، اختلاف بنى‌عبّاس است- و نمى‌بينم كه به آن برسى؛ امّا آن را پس از من، از قول من نقل كن-، و منادى ندا دهنده از آسمان، و صداى پيروزى كه از سمت دمشق به سوى شما مى‌آيد ....

و قائم، آن روز در مكّه است. پشتش را به كعبه تكيه داده و به آن پناه آورده است .... خداوند، يارانش را- كه سيصد و سيزده مرد هستند-، به گرد او فراهم‌

[١]. نقيب در اين جا به معناى بزرگ و سَرور قوم است.

[٢]. كمال الدين: ص ٦٧٢ ح ٢٥، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٢٦ ح ٤٢.