دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٧ - ١/ ١ مانند رستاخيز، ناگهان قيام مىكند

١٤٤٥. كفاية الأثر- با سندش به نقل از كميت بن ابى مُستهل-: بر سَرورم، امام محمّد باقر عليه السلام، وارد شدم و گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! من اشعارى در باره شما گفته‌ام. آيا اجازه مى‌دهى آنها را بخوانم؟

فرمود: «ما در ايّام البيض (روزهاى ميانى ماه) هستيم [و شعر خواندن نارواست‌]».

گفتم: آن، تنها در باره شماست.

فرمود: «بخوان»، و من، چنين آغاز كردم:

روزگار، مرا خندانده و گريانده است‌

و روزگار، چرخش و رنگ‌هاى گوناگون دارد

براى نُه تن كه در كربلا وا نهاده شدند

و همگى كفن شدند.

امام باقر و فرزندش امام صادق عليه السلام گريستند و صداى گريه دخترى را از پشت پرده نيز شنيدم، و چون به اين سخنم رسيدم:

و شش تن كه كسى همپاى آنان نمى‌شود

فرزندان عقيل، بهترين جوانان‌

سپس على نيكو، مولايتان.

يادشان اندوهم را برآورده است،

امام عليه السلام گريست و سپس فرمود: «هيچ فردى نيست كه ما را ياد كند، يا ما را نزدش ياد كنند و هر چند به اندازه بال پشه‌اى، از چشمانش آب (اشك) بيايد، جز آن كه خداوند، خانه‌اى در بهشت برايش بنا مى‌كند و آن را حجاب ميان او و آتش قرار مى‌دهد» و هنگامى كه به اين سخنم رسيدم: