دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ب - نوروز

مؤمنان عليه السلام [از مردم‌] پيمان گرفت. پس در اين روز به ولايتش اقرار كنيد و خوشا به حال كسى كه بر آن پيمان، استوار بماند و واى بر كسى كه آن را بشكند!

و آن، همان روزى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله على را به وادى جِن فرستاد و از آنها عهد و پيمان‌هايى گرفت.

و آن، روزى است كه على عليه السلام بر نهروانيان، پيروز شد و [رهبرشان‌] ذو الثُّدَيّه را كشت.

و آن، روزى است كه قائم ما اهل بيت و واليان امر، ظهور مى‌كند[١] و خداوند، او را بر دجّال، پيروز مى‌كند و وى را در محلّه كُناسه در كوفه به دار مى‌كشد و هيچ نوروزى نيست، جز آن كه ما منتظر فَرَج در آن هستيم؛ زيرا آن از روزهاى ماست.

فارس‌ها آن را پاس داشتند و شما تباهش نموديد».[٢]

١٤٨٠. بحار الأنوار- با سندش به نقل از معلّى بن خنيس-: نوروز بر امام جعفر صادق عليه السلام وارد شدم. به من فرمود: «آيا امروز را مى‌شناسى؟».

گفتم: فدايت شوم! اين، روزى است كه فارس‌ها آن را بزرگ مى‌دارند و در آن روز به هم هديه مى‌دهند.

امام صادق عليه السلام فرمود: «سوگند به خانه كهن (كعبه) در مكّه، اين كارِ آنها به خاطر يك امر كهن است كه برايت تفسيرش مى‌كنم تا بدانى».

گفتم: اى سَرور من! دانستن اين از طريق شما، برايم بهتر از آن است كه مردگانم زنده شوند و دشمنانم بميرند!

فرمود: «اى معلّى! نوروز، همان روزى است كه خداوند از بندگانش پيمان گرفت‌

[١]. متن عربى، تابِ دو معنا را دارد: نخست، آن كه در ترجمه آمد و ديگر، آن كه« قائم ما اهل بيت و نيز واليان‌امر، ظهور مى‌كنند» كه اين، به معناى رجعت امامان پس از ظهور قائم عليه السلام است.

[٢]. المهذّب البارع: ج ١ ص ١٩٤، عوالى اللئالى: ج ٣ ص ٤٠ ح ١١٦، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٠٨ ح ٨٤.