دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٩ - ٤/ ١١ گرد هم آمدن يكباره و بدون قرار قبلى ياران امام عليه السلام در مكه

نمى‌برند و چون چنين شود، بزرگ و سَرور دين، فراخوان مى‌كند، و خداوند گروهى را از اطراف زمين روانه مى‌دارد تا مانند جمع شدن ابرهاى پراكنده پاييزى، گرد هم آيند. به خدا سوگند، من آنها را مى‌شناسم و نام آنها، تبارشان و نام فرمانده و جايگاه مركب‌هاى آنان را نيز مى‌دانم و آنان گروهى اند كه خداوند، هر گونه بخواهد، آنان را منتقل مى‌كند. از هر قبيله يك، دو، سه ... (امام عليه السلام تا نُه تن را شمرد) هستند و از هر سو مى‌آيند تا سيصد و سيزده تن به تعداد جنگاوران بدر شوند و آن، همان سخن خداوند است: «هر كجا باشيد، خداوند، همه شما را [گرد] مى‌آورد. خداوند بر هر كارى تواناست» تا آن جا كه شخصى چمباتمه نشسته و دستارش را به گرد پاهايش بسته؛ امّا هنوز آن را نگشوده است كه خداوند، وى را به آنان مى‌رساند"».[١]

١٦١٩. إثبات الهداة- به نقل از سيد هبة اللَّه بن ابو محمّد حسن موسوى در كتاب المجموع الرائق من أزهار الحدائق، از كتابى در بر دارنده سخنرانى‌هاى امير مؤمنان عليه السلام و از جمله، خطبه سنددار لؤلؤيّه كه به جابر انصارى مى‌رسد و طولانى و مشتمل بر نشانه‌هاى آخر الزمان است و به اخبار غيبى از جمله اخبار مربوط به امويان، عبّاسيان، دجّال و سفيانى پرداخته و به اين جا رسيده است-: فرمود: «مهدى، از فرزندان من است.

ميان ركن [حجر الأسود] و مقام [ابراهيم‌] ظهور مى‌كند و پيراهن ابراهيم را به تن و رداى زيباى اسماعيل را به بر دارد و در پايش كفش شيث است. نشانه ره‌نمون كننده به او، سخن پيامبر صلى الله عليه و آله است كه فرمود: عيسى بن مريم از آسمان فرود مى‌آيد و مهدىِ از نسل مرا همراهى مى‌كند. هنگامى كه ظهور كرد، او را

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٤٧٧ ح ٥٠٣، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٣٤ ح ٦٥.