نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٣٠٤ - ٤٦٩ - امام عليه السّلام (در باره گناه) فرموده است

و قد روى بعضهم هذا الكلام عن النبى صلى الله عليه و اله

٤٦٧ - امام عليه السّلام (در سود قناعت) فرموده است‌

(١) القناعة (تا آخر، اين فرمايش عينا همان فرمايش پنجاه و چهارم است كه ترجمه و شرحش بيان شد).

٤٦٨ -وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ:لِزِيَادِ ابْنِ أَبِيهِوَ قَدِ اسْتَخْلَفَهُلِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِعَلَىفَارِسَوَ أَعْمَالِهَا فِي كَلاَمٍ طَوِيلٍ كَانَ بَيْنَهُمَا نَهَاهُ فِيهِ عَنْ تَقَدُّمِ الْخَرَاجِ.اسْتَعْمِلِ الْعَدْلَ وَ احْذَرِ الْعَسْفَ وَ الْحَيْفَ فَإِنَّ الْعَسْفَ يَعُودُ بِالْجَلاَءِ وَ الْحَيْفَ يَدْعُو إِلَى السَّيْفِ.

٤٦٨ - امام عليه السّلام بزياد ابن ابيه فرمود

هنگاميكه او را بر فارس و جاهايى كه در قلمرو آن بود جانشين عبد اللّه ابن عبّاس گردانيد در ضمن سخن درازى كه بين ايشان بود و او را در آن سخن از پيش گرفتن ماليات (از رعيّت) نهى نمود(١) عدل و انصاف را (با رعيّت) بكار بر، و از بيراهه رفتن و ستم بترس، زيرا بيراهه رفتن (بى‌انصافى) منجرّ به آوارگى (آنان) ميشود، و ظلم و ستم به شمشير (نزاع و زد و خورد بين رعيّت و والى) مى‌كشاند (يا ستم سبب ميشود كه والى بدست رعيّت كشته شود).

۴۶۹ وَ قَالَ عليه السلام أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهِ صَاحِبُهُ.

٤٦٩ - امام عليه السّلام (در باره گناه) فرموده است‌

(١) أشدّ الذّنوب ما استخفّ (تا آخر، اين فرمايش عينا همان فرمايش سيصد و چهلم است كه ترجمه و شرحش گذشت جز آنكه در آن ما استهان بجاى ما استخفّ بيان شده و معنى هر دو يكى است)

۴۷۰ وَ قَالَ عليه السلام مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْجَهْلِ أَن