نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٦٦ - ١٥٥ - امام عليه السّلام (در نيكى به آن كه شايسته نيست) فرموده است

ميكند (و هويدا است كه حكم چند عقل در هر كار از حكم يك عقل سودمند و شايسته‌تر است).

۱۵۳ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كَانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِهِ.

١٥٣ (٣١٥٣)- امام عليه السّلام (در آشكار نكردن راز) فرموده است‌

(١) هر كه راز خود را پنهان نمود خير و نيكوئى بدست او است (بر خير و صلاح خويش دست دارد بخلاف آنكه رازش را فاش نمايد).

۱۵۴ وَ قَالَ عليه السلام الْفَقْرُ الْمَوْتُ الْأَكْبَرُ.

١٥٤ - امام عليه السّلام (در نكوهش تنگدستى) فرموده است‌

(١) فقر و تنگدستى مرگ بسيار بزرگست (زيرا سختى مرگ يك بار است و سختى بى‌چيزى هر آن مشاهده ميشود).

۱۵۵ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ قَضَى حَقَّ مَنْ لاَ يَقْضِي حَقَّهُ فَقَدْ عَبَدَهُ.

١٥٥ - امام عليه السّلام (در نيكى به آن كه شايسته نيست) فرموده است‌

(١) هر كه بجا آورد حقّ كسيرا كه او حقّش را بجا نمى‌آورد (احترام كند كسيرا كه او در باره‌اش احترام نمى‌نمايد) او را بندگى نموده است (زيرا بندگى فروتنى است در باره كسيكه بدون خواستن پاداش اعتراف به عظمت و بزرگى او شود پس احترام بكسيكه سود و زيانى ندارد مانند عبادت و بندگى او است، و چون در بعضى از جاها احترام كردن ستوده شده پس منظور امام عليه السّلام از اين فرمايش اينست كه شخص در احترام از حدّ تجاوز نكند يا كسيرا كه شايسته نيست بزرگ نداند چنانكه در وصيّت خود بامام حسن عليه السّلام فرمود: احمل نفسك من أخيك عند صرمه على الصّلة تا آنجا كه فرمود: و إيّاك أن تضع ذلك فى غير موضعه أو أن تفعله بغير أهله، براى ترجمه و شرح آن بجزء پنجم اواخر نامه سى و يكم مراجعه شود. و در نسخه ابن ابى الحديد فقد عبّده بتشديد باء ضبط شده يعنى كسيكه بجا آورد حقّ كسيرا كه او حقّش را بجا نمى‌آورد او را بنده خويش گردانيده، زيرا در بجا آوردن حقّ او پاداشى در نظر نگرفته است بلكه خواسته باو احسان و نيكى كند).