نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٩٩ - ٤٥٨ - امام عليه السّلام (در باره باز بودن چشم) فرموده است

٤٥٧ -وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ:فِي مَدْحِاَلْأَنْصَارِهُمْ وَ اللَّهِ رَبَّوُا اَلْإِسْلاَمَكَمَا يُرَبَّى الْفِلْوُ مَعَ غَنَائِهِمْ بِأَيْدِيهِمُ السِّبَاطِ وَ أَلْسِنَتِهِمُ السِّلاَطِ.

٤٥٧ - امام عليه السّلام در ستايش انصار فرموده است‌

(١) سوگند بخدا ايشان با توانگريشان اسلام را تربيت و پرورش نمودند چنانكه كرّه اسب از شير گرفته شده (يا يك ساله) تربيت ميشود (آنچه لازم بود در باره اسلام بجا آوردند) به دستهاى با سخاوت و بخشنده و زبانهاى تيزشان (در فداء كارى براى اسلام از هيچ چيز خوددارى نكردند، و شكّ نيست كه خدا دين اسلام را كه در نهان بود بوسيله ايشان آشكار ساخت و اگر آنها نبودند مهاجرين از جنگ با قريش و حمايت و نگاه‌دارى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ناتوان بودند).

٤٥٨ -وَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ:الْعَيْنُ وِكَاءُ السَّهِ.

قالالرضي: و هذه من الاستعارات العجيبة كأنه يشبه السه بالوعاء و العين بالوكاء فإذا أطلق الوكاء لم ينضبط الوعاء و هذا القول في الأشهر الأظهر من كلامالنبي صلى الله عليه و آلهو قد رواهقوم لأمير المؤمنينعليه السلام و ذكر ذلكالمبردفي كتابالمقتضبفي باب اللفظ - بالحروف و قد تكلمنا على هذه الاستعارة في كتابنا الموسومبمجازات الآثار النبوية

٤٥٨ - امام عليه السّلام (در باره باز بودن چشم) فرموده است‌

(١) چشم بند نشستن گاه است (مادامى كه چشم باز و شخص بيدار باشد از رها كردن باد خوددارى مى‌نمايد چنانكه مادامى كه بند مشك بسته باشد آب از آن بيرون نريزد، ولى چون چشم به خواب رود مظنّه بيرون آمدن با درود، و شايد از اينرو فرموده‌اند: خواب موجب نقض و شكستن وضوء مى‌باشد، و ممكن است مراد اين باشد كه اگر شخص چشم از خوردنيها نپوشد ميل پيدا ميكند