نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٧٢ - ١٧٩ - امام عليه السّلام (در باره رنج راه حقّ) فرموده است

۱۷۶ وَ قَالَ عليه السلام مَا كَذَبْتُ وَ لاَ كُذِبْتُ وَ لاَ ضَلَلْتُ وَ لاَ ضُلَّ بِي.

١٧٦ - امام عليه السّلام (در بعضى از صفات خود) فرموده است‌

(١) (هيچ گاه) دروغ نگفتم و دروغ گفته نشدم (از پيغمبر اكرم دروغ نشنيدم، زيرا پيغمبر و امام منزّه و آراسته از دروغ هستند) و گمراه نشدم و كسى بوسيله من گمراه نگشت.

۱۷۷ وَ قَالَ عليه السلام لِلظَّالِمِ الْبَادِي غَداً بِكَفِّهِ عَضَّةٌ.

١٧٧ - امام عليه السّلام (در زيان ستم) فرموده است‌

(١) براى ستم پيشه فردا (روز رستخيز) دست گزى (از اندوه بيشمار) هست (چنانكه در قرآن كريم س ٢٥ ى ٢٧ مى‌فرمايد: وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى‌ يَدَيْهِ‌ يعنى روزى كه ستمگر دستهاى خود را بدندان مى‌گزد).

۱۷۸ وَ قَالَ عليه السلام الرَّحِيلُ وَشِيكٌ.

١٧٨ - امام عليه السّلام (در باره مرگ) فرموده است‌

(١) كوچ كردن (رفتن از دنيا) نزديك است (پس خردمند كسى است كه توشه برداشته هنگام رسيدن مرگ آماده باشد).

۱۷۹ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ أَبْدَى صَفْحَتَهُ لِلْحَقِّ هَلَكَ عِنْدَ جَهَلَةِ النّٰاسِ.

١٧٩ - امام عليه السّلام (در باره رنج راه حقّ) فرموده است‌

(١) هر كه براى حقّ چهره‌اش را نمايان سازد (آنرا كمك و يارى نمايد) نزد نادانان مردم تباه گردد (از آنها سخت آزار بيند، و در بعضى از نسخ نهج البلاغه جمله عند جهلة النّاس بيان نشده پس معنى فرمايش امام عليه السّلام چنين ميشود: هر كه از حقّ اعراض و دورى كند هلاك و تباه گردد، چون دورى كننده‌