نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٠٩٨ - ٢٧ - امام عليه السّلام (در باره زهد) فرموده است

٢٤ - امام عليه السّلام (در باره ناسپاسان) فرموده است‌

(١) اى پسر آدم هرگاه ديدى پروردگار منزّهت نعمت‌هايش را پى در پى بتو عطا مى‌فرمايد در حاليكه تو او را معصيت و نافرمانى مى‌نمايى پس از (عذاب) او برحذر باش (چون كفران و ناسپاسى موجب انتقام و كيفر است).

۲۵ وَ قَالَ عليه السلام مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَيْئاً إِلاَّ ظَهَرَ فِي فَلَتَاتِ لِسَانِهِ وَ صَفَحَاتِ وَجْهِهِ.

٢٥ - امام عليه السّلام (در باره پنهان نماندن راز) فرموده است‌

(١) كسى چيزى را در دل پنهان نمى‌كند مگر آنكه در سخنان بى‌انديشه و رنگ رخسارش هويدا مى‌گردد (مانند زردى رو كه علامت ترس و سرخى آن كه نشانه شرمندگى است).

۲۶ وَ قَالَ عليه السلام امْشِ بِدَائِكَ مَا مَشَى بِكَ.

٢٦ - امام عليه السّلام (در باره خوددارى از بيماريها) فرموده است‌

(١)- درد خود را بسر ببر چندان كه او ترا راه مى‌برد (از پا نينداخته يعنى براى اندك بيمارى بسترى مشو).

۲۷ وَ قَالَ عليه السلام أَفْضَلُ الزُّهْدِ إِخْفَاءُ الزُّهْدِ.

٢٧ - امام عليه السّلام (در باره زهد) فرموده است‌

(١) نيكوترين پارسائى پنهان داشتن آنست (زيرا زهد آشكار از رياء و خودنمايى جدا نيست، ابن ميثم «عليه الرّحمة» در اينجا از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نقل نموده: إنّ اللّه لا ينظر إلى صوركم و لا إلى أعمالكم و لكن ينظر إلى قلوبكم يعنى خداوند بصورتها و كردارهاى شما نگاه نمى‌كند بلكه به دلهاى شما مى‌نگرد).

۲۸ وَ قَالَ عليه السلام إِذَا كُنْتَ فِي إِدْبَارٍ وَ الْمَوْتُ فِي إِقْبَالٍ فَمَا أَسْرَعَ الْمُلْتَقَى.