(١) از ايشان (انكار كنندگان) بدست و زبان و دل خود منكر را انكار ميكند پس او خوهاى نيك را تمام نموده است، ٢- و از آنها به زبان و دل خويش انكار مى‌نمايد نه به دستش او بد و خصلت و خوچنگ زده و يكى (انكار بدست) را تباه ساخته است، ٣- و از آنان به دلش انكار ميكند نه بدست و زبانش او دو خصلت را تباه نموده كه شريفترين سه خصلت مى‌باشد و بيك خصلت (انكار بدل) چنگ زده است (چون انكار بدل بدون انكار بدست و زبان در خارج سودى ندارد از اينرو آن دو خصلت را شريفتر دانسته) ٤- و از ايشان ناشايسته را به زبان و دل و دستش انكار نمى‌كند پس او مرده زندگان است (زيرا اگر او را توانائى نيست لا اقلّ بايد بدل انكار نمايد و گر نه در ايمان بخدا راستگو نمى‌باشد چون هر كه خدا را دوست دارد بايد گناهكار دشمن خدا را دشمن بدارد) ٥- و همه اعمال نيكو و جهاد در راه خدا در پيش امر بمعروف و نهى از منكر نيست مگر مانند آب دهن انداختن در درياى پهناور (چون قوام اسلام بامر بمعروف و نهى از منكر مى‌باشد) ٦- و امر بمعروف و نهى از منكر اجل را نزديك نمى‌كند و روزى را كم نمى‌گرداند (چون اجل بموقع خود مى‌رسد و روزى كم و زياده نمى‌شود خواه امر بمعروف و نهى از منكر بكند يا نكند پس هر كه اين عبادت بزرگ كه سرمايه همه نيك‌بختيها است را از ترس جان يا از بيم كم شدن روزى بر اثر خشم مردم از دست دهد انديشه‌اش نادرست است) و نيكوترين امر بمعروف و نهى از منكر (گفتن) يك سخن حقّ و درست است نزد پادشاه ستمگر (كه آن سخن او را از ستمى باز داشته يا بخير و نيكى وادارد).

٣٦٧.وَ عَنْ أَبِی جُحَيْفَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) يَقُولُ :إِنَّ أَوَّلَ مَا تُغْلَبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْجِهَادِ الْجِهَادُ بِأَيْدِیكُمْ ثُمَّ بِأَلْسِنَتِكُمْ ثُمَّ بِقُلُوبِكُمْ فَمَنْ لَمْ يَعْرِفْ بِقَلْبِهِ مَعْرُوفاً وَ لَمْ يُنْكِرْ مُنْكَراً قُلِبَ فَجُعِلَ أَعْلَاهُ أَسْفَلَهُ وَ أَسْفَلُهُ أَعْلَاهُ.

٣٦٧ - از ابو جحيفه (كنيه وهب ابن عبد اللّه سوآئىّ است‌

كه از نيكان اصحاب امام عليه السّلام و دوست و مورد اطمينان بود، و حضرت او را وهب الخير مى‌ناميد و در كوفه بر بيت المال گماشت) روايتست كه گفت: