نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٨٤ - ٢١٢ - امام عليه السّلام (در نكوهش ستم) فرموده است

(بلندى و پستى و توانگرى و تنگدستى و بيمارى و تندرستى) گوهرهاى مردان (عيب و هنر آنها) فهميده شود.

۲۰۹ وَ قَالَ عليه السلام حَسَدُ الصَّدِيقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ.

٢٠٩ - امام عليه السّلام (در باره رشك بردن) فرموده است‌

(١) رشك بردن دوست از بيمارى دوستى است (از جهت آنست كه در دوستى راست نيست، زيرا دوست حقيقى كسى است كه بخواهد براى دوستش آنچه براى خود مى‌خواهد و اين صفت با رشك بردن منافات دارد).

۲۱۰ وَ قَالَ عليه السلام أَكْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِعِ.

٢١٠ - امام عليه السّلام (در زيان آز) فرموده است‌

(١) بيشتر جاهاى بخاك افتادن (لغزش) خردها زير درخشندگيهاى طمعها و آزها است (طمع آدمى را از آسمان عقل و بزرگوارى به پستى و خوارى كشاند).

۲۱۱ وَ قَالَ عليه السلام لَيْسَ مِنَ الْعَدْلِ الْقَضَاءُ عَلَى الثِّقَةِ بِالظَّنِّ.

٢١١ - امام عليه السّلام (در باره بدگمانى) فرموده است‌

(١) از عدل و دادگرى نيست حكم كردن با بد گمانى بكسيكه طرف اعتماد است (زيرا بد گمانى به چنين كسى معصيت و گناه مى‌باشد، در قرآن كريم س ٤٩ ى ١٢ مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ‌ يعنى اى اهل ايمان از بسيار بد گمانى «در باره يكديگر» دورى كنيد كه برخى بدگمانى معصيت و گناه است).

۲۱۲ وَ قَالَ عليه السلام بِئْسَ الزَّادُ إِلَى الْمَعَادِ الْعُدْوَانُ عَلَى الْعِبَادِ.

٢١٢ - امام عليه السّلام (در نكوهش ستم) فرموده است‌

(١) بد توشه‌اى است براى‌