نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٩٥ - ٢٣٩ - امام عليه السّلام (در باره جوانمرد) فرموده است

(ناگفته نماند كه حقّ سپاس خدا در هر نعمتى به تناسب آن است مثلا كسيرا كه خدا دولت و جاه بخشيده بايد با ناتوانان همراهى و فروتنى كند، و هر كه را عزيز و ارجمند گردانده بايد خود را ذليل و خوار پندارد، و هر كه را مال و دارائى داده بايد به بيچارگان و مستمندان و خويشان ببخشايد، و هر كه را علم و دانائى عطا فرموده بايد به اهلش ياد دهد).

۲۳۷ وَ قَالَ عليه السلام إِذَا كَثُرَتِ الْمَقْدُرَةُ قَلَّتِ الشَّهْوَةُ.

٢٣٧ - امام عليه السّلام (در باره توانائى) فرموده است‌

(١) هرگاه توانائى و دست يافتن (بر چيزى) فراوان شود شهوت و خواهش (بر آن) كم گردد (زيرا كسيكه بچيزى كم دسترس داشته باشد ميل و خواهش او هميشه متوجّه آنست و مى‌ترسد مبادا از دست برود، ولى آنكه در دسترس دارد ميل و خواهشش اندك است چون مطمئنّ است كه هرگاه بخواهد آماده است).

۲۳۸ وَ قَالَ عليه السلام احْذَرُوا نِفَارَ النِّعَمِ فَمَا كُلُّ شَارِدٍ بِمَرْدُودٍ.

٢٣٨ - امام عليه السّلام (در ترغيب بشكر) فرموده است‌

(١) از رميدن و دور شدن نعمتها (بر اثر كفران و ناسپاسى) بترسيد كه هر گريخته‌اى را بازگشت نمى‌باشد (و هر گريخته‌اى كه ممكن است باز نگردد شايسته نيست كارى كرد كه بگريزد).

۲۳۹ وَ قَالَ عليه السلام الْكَرَمُ أَعْطَفُ مِنَ الرَّحِمِ.

٢٣٩ - امام عليه السّلام (در باره جوانمرد) فرموده است‌

(١) (دوست) جوانمرد از خويشاوند مهربانتر است (زيرا مهربانى او طبيعىّ است و مهربانى خويشاوند گاه باشد كه از روى تكلّف و رنج است).

۲۴۰ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ ظَنَّ بِكَ خَيْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ.