نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٦٨ - ٣٧٥ - امام عليه السّلام (در ترغيب به دورى از معصيت) فرموده است

وَرِقَكَ فَرُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَتْ نِعْمَةً وَ جَلَبَتْ نِقْمَةً .

٣٧٣ (٣٣٧٣)- امام عليه السّلام (در باره سخن) فرموده است‌

(١) سخن در قيد و بند تو مى‌باشد تا آنرا نگفته‌اى و چون به زبان آوردى تو در بند آن هستى (پيشتر تو بر آن مسلّط بودى و اكنون آن بر تو چه سود رساند چه زيان) ٢- پس زبانت را (در خزينه دهان) نگاه دار چنانكه طلا و نقره را در خزينه مى‌نهى كه بسا يك كلمه نعمتى را از دست مى‌دهد و عذاب و گرفتارى پيش مى‌آورد (بنا بر اين بايد پرگوئى نكرده پيش از انديشه سخن نگفت).

٣٧٤.وَ قَالَ (علیه السلام) :لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ بَلْ لَا تَقُلْ كُلَّ مَا تَعْلَمُ فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ قَدْ فَرَضَ عَلَى جَوَارِحِكَ كُلِّهَا فَرَائِضَ يَحْتَجُّ بِهَا عَلَيْكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ .

٣٧٤ - امام عليه السّلام (نيز در باره سخن) فرموده است‌

(١) آنچه را نمى‌دانى مگو (چون يا دروغ است يا احتمال دروغ در آن مى‌رود و ديگر از سخن روى جهل و نادانى واجب است دورى گزيد) بلكه هر چه را هم ميدانى مگو (چون ممكن است براى خودت يا براى ديگرى زيان داشته باشد مانند فاش كردن راز كسى) زيرا خداوند سبحان بر همه اعضاء و اندام تو احكامى را واجب كرده كه روز قيامت بآنها بر تو دليل و بهانه مى‌آورد (مثلا مى‌فرمايد بتو زبان دادم كه سخن حقّ و بجا بگوئى و چون اطاعت نكردى شايسته عذاب و كيفر هستى).

٣٧٥.وَ قَالَ (علیه السلام) :احْذَرْ أَنْ يَرَاكَ اللَّهُ عِنْدَ مَعْصِيَتِهِ وَ يَفْقِدَكَ عِنْدَ طَاعَتِهِ فَتَكُونَ مِنَ الْخَاسِرِینَ وَ إِذَا قَوِیتَ فَاقْوَ عَلَى طَاعَةِ اللَّهِ وَ إِذَا ضَعُفْتَ فَاضْعُفْ عَنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ .

٣٧٥ - امام عليه السّلام (در ترغيب به دورى از معصيت) فرموده است‌

(١) بترس از اينكه خدا ترا در معصيت خود ببيند و نزد طاعتش نيابد كه از زيانكاران مى‌باشى، ٢- و هر گاه توانا باشى بر طاعت خدا توانا باش، و اگر ناتوان بودى از معصيت خدا ناتوان باش (نه آنكه نماز را بر اثر ضعف و سستى‌