نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٤٥ - ٣٣١ - امام عليه السّلام (در باره علم) فرموده است

۳۲۸وَ قَالَ عليه السلام لَوْ رَأَى الْعَبْدُ الْأَجَلَ وَ مَسِيرَهُ لَأَبْغَضَ الْأَمَلَ وَ غُرُورَهُ.

٣٢٨ - امام عليه السّلام (در باره آرزو) فرموده است‌

(١) اگر بنده (بچشم بصيرت) مدّت عمر و رفتار آنرا (كه او را به فنا و نيستى مى‌كشاند) بنگرد آرزو و فريب آنرا دشمن دارد (از آن دورى نموده و انديشه‌اش را بآن مشغول نمى‌گرداند).

۳۲۹وَ قَالَ عليه السلام لِكُلِّ امْرِئٍ فِي مَالِهِ شَرِيكَانِ الْوَارِثُ وَ الْحَوَادِثُ.

٣٢٩ - امام عليه السّلام (در باره دارائى) فرموده است‌

(١) براى هر كس در دارائيش دو شريك است: يكى ارث برنده و ديگرى پيشآمدها (آفات و تباهى‌ها، پس خردمند كارى ميكند كه بهره او از آن دو كمتر نباشد).

۳۳۰وَ قَالَ عليه السلام الدَّاعِي بِلاَ عَمَلٍ كَالرَّامِي بِلاَ وَتَرٍ.

٣٣٠ - امام عليه السّلام (در باره درخواست از خدا) فرموده است‌

(١) درخواست كننده (از خدا) بى‌طاعت و بندگى مانند تير اندازى است كه كمان او بى‌زه باشد (كه تير او به هدف نرسد، پس كسيكه خدا را بخواند و عمل نداشته باشد درخواست او روا نگردد، زيرا هر كه عمل ندارد و واجبات را بجا نياورد فاسق است و خدا دعاى فاسق را نمى‌پذيرد).

۳۳۱وَ قَالَ عليه السلام الْعِلْمُ عِلْمَانِ مَطْبُوعٌ وَ مَسْمُوعٌ وَ لاَ يَنْفَعُ الْمَسْمُوعُ إِذَا لَمْ يَكُنِ الْمَطْبُوعُ.

٣٣١ - امام عليه السّلام (در باره علم) فرموده است‌

(١) علم بر دو نوع است: يكى علم مطبوع‌