عَنْهَا إِلَيْهَا يَقُولُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فَبِی حَلَفْتُ لَأَبْعَثَنَّ عَلَى أُولَئِكَ فِتْنَةً أَتْرُكُ الْحَلِیمَ فِیهَا حَيْرَانَ وَ قَدْ فَعَلَ وَ نَحْنُ نَسْتَقِیلُ اللَّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ

٣٦١ - امام عليه السّلام (در نكوهش تباهكاران و زمان آن) فرموده است‌

(١) مى‌آيد بر مردم روزگارى كه بجا نمى‌ماند در ايشان از قرآن مگر نشانه‌اى (نوشتن و خواندن بى‌انديشه در معانى و حقائق آن) و از اسلام مگر نامى (گفتن شهادتين بى عمل نمودن به احكام آن) ٢- در آنروز مسجدهاشان از جهت ساختمان (و زينت و آرايش) آباد است و از جهت هدايت و رستگارى ويران (چون پرهيزكار و هدايت كننده در آنها يافت نمى‌شود) ساكنان و آباد كنندگان آنها (كسانيكه در مسجدها گرد مى‌آيند) بدترين اهل زمين هستند (زيرا) ٣- از آنها فتنه و تباهكارى بيرون آيد و در آنها معصيت و گناه جا گيرد، بر مى‌گردانند در آن فتنه هر كه را كه از آن كناره گيرد، و بسوى آن مى‌برند هر كه را از آن مانده است، خداوند سبحان مى‌فرمايد: بحقّ خودم قسم ياد كرده‌ام كه فتنه و تباهكارى را بر آن مردم بر انگيزم طورى كه بردبار خردمند در (رهائى از) آن سرگردان ماند، و محقّقا (آنچه را كه فرموده) بجا مى‌آورد، ٤- و ما از خدا گذشت از لغزش غفلت و بيخبرى را درخواست مى‌نماييم (تا مانند فتنه جويان بكيفر جاويد گرفتار نشويم).

٣٦٢.وَ رُوِيَ أَنَّهُ (علیه السلام) قَلَّمَا اعْتَدَلَ بِهِ الْمِنْبَرُ إِلَّا قَالَ أَمَامَ الْخُطْبَةِ أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا اللَّهَ فَمَا خُلِقَ امْرُؤٌ عَبَثاً فَيَلْهُوَ وَ لَا تُرِكَ سُدًى فَيَلْغُوَ وَ مَا دُنْيَاهُ الَّتِی تَحَسَّنَتْ لَهُ بِخَلَفٍ مِنَ الْآخِرَةِ الَّتِی قَبَّحَهَا سُوءُ النَّظَرِ عِنْدَهُ وَ مَا الْمَغْرُورُ الَّذِی ظَفِرَ مِنَ الدُّنْيَا بِأَعْلَى هِمَّتِهِ كَالْآخَرِ الَّذِی ظَفِرَ مِنَ الْآخِرَةِ بِأَدْنَى سُهْمَتِهِ.

٣٦٢ - روايت شده است كه امام عليه السّلام كمتر مى‌شد كه بر منبر نشيند مگر آنكه پيش از خطبه خواندن (در باره پرهيزكارى) مى‌فرمود