نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٤٦ - ١٢٤ - امام عليه السّلام (در باره بزرگى خدا) فرموده است

دارم براى كسيكه خانه نيستى را آباد ميكند (براى دنيا تلاش مى‌نمايد) و خانه هستى (آخرت) را رها مى‌سازد (در فكر آماده ساختن توشه‌اى براى آن نيست).

۱۲۲ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ قَصَّرَ فِي الْعَمَلِ ابْتُلِيَ بِالْهَمِّ وَ لاَ حَاجَةَ لِلَّهِ فِيمَنْ لَيْسَ لِلَّهِ فِي مَالِهِ وَ نَفْسِهِ نَصِيبٌ.

١٢٢ - امام عليه السّلام (در زيان كوتاهى در بندگى) فرموده است‌

(١) كسيكه در عمل و كار (بندگى خدا) كوتاهى كند (و وقت خود را صرف آبادى دنيا نمايد، براى بدست آوردن و هم براى بى‌نتيجه ماندن آن) بغم و اندوه دچار شود، ٢- و خدا را راهى نيست در كسيكه در دارائى و جانش بهره‌اى براى خدا نمى‌باشد (كسيكه از دارائيش در راه خدا ندهد و در ترويج دين او نكوشد اميدوار رحمت او نباشد).

۱۲۳ وَ قَالَ عليه السلام تَوَقُّوا الْبَرْدَ فِي أَوَّلِهِ وَ تَلَقَّوْهُ فِي آخِرِهِ فَإِنَّهُ يَفْعَلُ فِي الْأَبْدَانِ كَفِعْلِهِ فِي الْأَشْجَارِ أَوَّلُهُ يُحْرِقُ وَ آخِرُهُ يُورِقُ.

١٢٣ - امام عليه السّلام (در نگاه‌دارى تن) فرموده است‌

(١) در اوّل سرما (پاييز) پرهيز كنيد (خود را بپوشانيد چون بدن با گرمى خو گرفته آزرده شود) و در آخرش (بهار) پيشباز آن رويد (بسيار خود را نپوشانيد چون بدن با سردى خو گرفته زيانى نمى‌بيند) زيرا سرما در بدنها همان ميكند كه در درختها مى‌نمايد:

اوّل آن مى‌سوزاند (برگشان را مى‌ريزد) و آخرش (برگشان را) مى‌روياند.

۱۲۴ وَ قَالَ عليه السلام عِظَمُ الْخَالِقِ عِنْدَكَ يُصَغِّرُ الْمَخْلُوقَ فِي عَيْنِكَ.

١٢٤ - امام عليه السّلام (در باره بزرگى خدا) فرموده است‌

(١) پى بردن تو به بزرگى آفريننده آفريده شده را در چشم تو كوچك مى‌نمايد (و بر اثر آن به آفريده شده اعتنا نكرده هميشه متوجّه آفريدگار خود مى‌باشى و سعادت‌