نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٢١ - ٢٦٨ - امام عليه السّلام (در خوش ظاهرى و بدى باطن) فرموده است

(مردن را) باور داريد پس (توشه برداشته) پا پيش گذاريد.

۲۶۷ وَ قَالَ عليه السلام إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ وَ كُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ وَ الْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ وَ الْحَظُّ يَأْتِي مَنْ لاَ يَأْتِيهِ.

٢٦٧ - امام عليه السّلام (در دورى از آز و آرزو) فرموده است‌

(١) طمع (آدمى را) بر سر آب مى‌آورد بى آنكه (او را سيراب كرده) باز گرداند (هر كه بآن گرفتار شود تباه گشته رهائى نيابد) و ضامن است بى آنكه (بعهد و پيمان خود) وفاء كند، ٢- و بسا آشامنده كه پيش از سيراب شدن گلوگير شود (بسا آزمند كه در راه بدست آوردن مطلوب پيش از رسيدن بآن و بهره بردن تباه گردد) ٣- و هر چند منزلت چيزيكه بآن رغبت ميشود افزون باشد اندوه نيافتن و بدست نياوردن آن بسيار گردد، ٤- و آرزوها ديده‌هاى بينائيها را كور مى‌نمايد، ٥- و نصيب و بهره (مقدّر) مى‌آيد پيش كسيكه بسوى آن نمى‌آيد (بهره مقدّر خواهد رسيد هر چند در طلب آن كوشش نداشته و آرزومند آن نباشند).

۲۶۸ وَ قَالَ عليه السلام اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ تَحْسُنَ فِي لاَمِعَةِ الْعُيُونِ عَلاَنِيَتِي وَ تَقْبُحَ فِيمَا أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي مُحَافِظاً عَلَى رِئَاءِ النَّاسِ مِنْ نَفْسِي بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي فَأُبْدِيَ لِلنَّاسِ حُسْنَ ظَاهِرِي وَ أُفْضِيَ إِلَيْكَ بِسُوءِ عَمَلِي تَقَرُّباً إِلَى عِبَادِكَ وَ تَبَاعُداً مِنْ مَرْضَاتِكَ.

٢٦٨ - امام عليه السّلام (در خوش ظاهرى و بدى باطن) فرموده است‌

(١) بار خدايا پناه مى‌برم بتو از