نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٧٩ - ٤٠٧ - امام عليه السّلام در وصف و چگونگى دنيا فرموده است

٤٠٥.وَ قَالَ (علیه السلام) :مَنْ صَبَرَ صَبْرَ الْأَحْرَارِ وَ إِلَّا سَلَا سُلُوَّ الْأَغْمَارِ .

٤٠٥ - امام عليه السّلام (در شكيبائى) فرموده است‌

(١) كسيكه (در مصيبت و اندوهى) صبر كرد مانند شكيبائى آزاد مردان (كه بقيد و بند دنيا گرفتار نيستند) او شكيبا است (و پاداش خود را مى‌يابد) و اگر صبر نكرد (بيتابى نمود در آن پيشآمد) از ياد مى‌برد مانند فراموش كردن نادانان بى‌تجربه (كه در پيشآمدها بيتابى نمايند و چون چاره نبينند خاموش شوند، و پاداشى ندارند بلكه كيفر بيتابى را دريابند).

٤٠٦ وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ (علیه السلام) قَالَ لِلْأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ مُعَزِّیاً إِنْ صَبَرْتَ صَبْرَ الْأَكَارِمِ وَ إِلَّا سَلَوْتَ سُلُوَّ الْبَهَائِمِ.

٤٠٦ - و در خبر ديگر است كه آن حضرت عليه السّلام به اشعث ابن قيس كه او را تسليت و دلدارى مى‌داد (نيز در شكيبائى) فرمود

(١) اگر شكيبائى كردى مانند شكيبائى بزرگان پس (نزد خداوند سبحان) نيكو و شايسته است، و اگر شكيبائى نكردى (آن مصيبت را) از ياد خواهى برد مانند فراموشى چهارپايان (رنج خود را، خلاصه ناچار شكيبا خواهى شد بدون پاداشى).

٤٠٧ وَ قَالَ (علیه السلام) :فِی صِفَةِ الدُّنْيَا الدُّنْيَا تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَرْضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِيَائِهِ وَ لَا عِقَاباً لِأَعْدَائِهِ وَ إِنَّ أَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ بَيْنَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا .

٤٠٧ - امام عليه السّلام در وصف و چگونگى دنيا فرموده است‌

(١) دنيا (به زينت و آرايش خود) فريب مى‌دهد، و (به بلاها و گرفتاريهايش) زيان مى‌رساند، و (بسرعت و شتاب) مى‌گذرد (از آنها جدائى‌