نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٠١ - ٢٥٢ - امام عليه السّلام (در باره آزمايش بندگان) فرموده است

٢٥٠ - امام عليه السّلام (در ترغيب ببخشش در راه خدا) فرموده است‌

(١) هرگاه تنگدست شديد بصدقه دادن (به مستمندان) با خدا سودا كنيد (هر اندازه مى‌توانيد در راه او انفاق نمائيد كه صدقه بوسيله توانگر شدن است چنانكه جلوگير از بلاها و گرفتاريها و پيشآمدها است).

۲۵۱ وَ قَالَ عليه السلام الْوَفَاءُ لِأَهْلِ الْغَدْرِ غَدْرٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْغَدْرُ بِأَهْلِ الْغَدْرِ وَفَاءٌ عِنْدَ اللَّهِ.

٢٥١ - امام عليه السّلام (در باره بيوفايان به پيمان و دوستى) فرموده است‌

(١) وفا نمودن با بيوفايان بيوفائى با خدا است، و بيوفائى با بيوفايان وفاى با خدا است (چون هر كه به پيمان و دوستى خود وفا نكرد بدستور خدا رفتار ننموده است).

٢٥٢ وَ قَالَ عليه السلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ وَ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ وَ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ وَ مَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلاَءِ لَهُ.

و قد مضى هذا الكلام فيما تقدم إلا أن فيه هاهنا زيادة جيدة مفيدة

٢٥٢ - امام عليه السّلام (در باره آزمايش بندگان) فرموده است‌

(١) كم من مستدرج (تا آخر، اين همان فرمايش صد و دوازدهم است كه ترجمه و شرحش بيان شد، و سيّد رضىّ «رحمه اللّه» هم فرمايد:).

اين سخن پيش از اين گذشت جز آنكه در دوباره بيان شدن آن اينجا افزونى است نيكو و سود دهنده (شايد سود دوباره بيان شدن آن اينجا به مناسبت فرمايش بالا باشد كه فرمود: بيوفائى با بيوفايان وفا نمودن با خدا است، و اين يكى از آن اموريست كه خداوند بندگانش را بآنها آزمايش مى‌فرمايد).