نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٦٩ - ٣٧٨ - امام عليه السّلام (در ترغيب به كردار نيكو) فرموده است

نشسته بخوانى و هنگام آزار رساندن به جلدى برخيزى پس تا مى‌توانى نماز را ايستاده بخوان و چون خواستى آزار رسانى بنشين و خوددارى كن).

٣٧٦.وَ قَالَ (علیه السلام) :الرُّكُونُ إِلَى الدُّنْيَا مَعَ مَا تُعَايِنُ مِنْهَا جَهْلٌ وَ التَّقْصِیرُ فِی حُسْنِ الْعَمَلِ إِذَا وَثِقْتَ بِالثَّوَابِ عَلَيْهِ غَبْنٌ وَ الطُّمَأْنِینَةُ إِلَى كُلِّ أَحَدٍ قَبْلَ الِاخْتِبَارِ لَهُ عَجْزٌ .

٣٧٦ - امام عليه السّلام (در اندرز) فرموده است‌

(١) اعتماد و دلبستگى بدنيا با آنچه (فريب و بيوفائى كه) از آن بچشم مى‌بينى نادانى است، ٢- و كوتاهى نمودن در نيكوكارى (طاعت و بندگى) وقتى كه به پاداش آن اطمينان دارى (ميدانى كه نتيجه‌اش بهشت و آسايش هميشگى است) زيانكارى است، ٣- و اعتماد نمودن بهر كس پيش از آزمايش او (موجب) ناتوانى و درماندن (در كار) است (چون چنين كس نمى‌داند به كه اعتماد نمايد و نمى‌تواند جستجو كند كسيرا كه شايسته اعتماد او است).

- ٣٧٧ وَ قَالَ ( عليه‌السلام )مِنْ هَوَانِ الدُّنْيَا عَلَى اللَّهِ أَنَّهُ لَا يُعْصَى إِلَّا فِيهَا وَ لَا يُنَالُ مَا عِنْدَهُ إِلَّا بِتَرْكِهَ.

٣٧٧ (٣٣٧٧)- امام عليه السّلام (در نكوهش دنيا) فرموده است‌

(١) از نشانه‌هاى خوارى دنيا نزد خدا آنست كه معصيت نكنند او را مگر در دنيا، و نيابند آنچه (سعادت و نيكبختى) را كه نزد او است مگر به دورى از آن.

٣٧٨.وَ قَالَ (علیه السلام) :مَنْ أَبْطَأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ يُسْرَعْ بِهِ نَسَبُهُ.وَ فِی رِوَايَةٍ أُخْرَى مَنْ فَاتَهُ حَسَبُ نَفْسِهِ لَمْ يَنْفَعْهُ حَسَبُ آبَائِهِ

٣٧٨ - امام عليه السّلام (در ترغيب به كردار نيكو) فرموده است‌

(١) هر كه كردارش او را كند گرداند (عبادت نكرده كار نيكو انجام ندهد) نسبش او را تند نمى‌گرداند (بزرگى و نيكبختى پدر يا مادر يا يكى از اجداد او سبب