نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٧٠ - ٣٨٠ - امام عليه السّلام (در نيكى و بدى حقيقى) فرموده است

بزرگى و نيكبختى او نشود. اين فرمايش بعينه همان فرمايش بيست و دوم است مگر اينكه در آنجا لم يسرع به حسبه نقل شده يعنى مقام و منزلتش او را تند نمى‌گرداند، سيّد رضىّ «عليه الرّحمة» فرمايد:) و در روايت ديگرى است: ٢- كسيكه مقام و منزلت خود را از دست داد مقام و منزلت پدرانش باو سود نمى‌رساند (در بيشتر نسخ نهج البلاغه اين فرمايش ضبط نشده ما آنرا از نسخه ابن ابى الحديد و شيخ محمّد عبده نقل نموديم).

٣٧٩.وَ قَالَ (علیه السلام) :مَنْ طَلَبَ شَيْئاً نَالَهُ أَوْ بَعْضَهُ .

٣٧٩ - امام عليه السّلام (در باره كوشش در كار) فرموده است‌

(١) هر كه چيزى را بجويد آنرا يا بعض آنرا خواهد يافت (زيرا خواستن آماده است براى بدست آوردن، اگر استعداد و آمادگى بر آن كامل باشد همه را بدست آورد، و اگر كامل نباشد كمبود خواسته شده باندازه كمى استعداد مى‌باشد).

٣٨٠.وَ قَالَ (علیه السلام) :مَا خَيْرٌ بِخَيْرٍ بَعْدَهُ النَّارُ وَ مَا شَرٌّ بِشَرٍّ بَعْدَهُ الْجَنَّةُ وَ كُلُّ نَعِیمٍ دُونَ الْجَنَّةِ مَحْقُورٌ وَ كُلُّ بَلَاءٍ دُونَ النَّارِ عَافِيَةٌ .

٣٨٠ - امام عليه السّلام (در نيكى و بدى حقيقى) فرموده است‌

(١) خوشى و نيكى (سود دنيا) كه پس از آن آتش باشد (موجب كيفر الهىّ گردد در حقيقت) خوشى و نيكى نيست، و ناخوشى و بدى (سختى دنيا) كه پس از آن بهشت باشد (در حقيقت) ناخوشى و بدى نيست، ٢- و هر نعمتى پائين تر از بهشت كوچك و بى اهميّت است، و هر بلاء و گرفتارى كمتر از آتش آسايش و آسودگى است (زيرا نعمتى را نعمت توان گفت كه پى آن كيفر نباشد و سختى را سختى توان دانست كه پى آن آسايش هميشگى نباشد).

٣٨١.وَ قَالَ (علیه السلام) :أَلَا وَ إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ