نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٣٠١ - ٤٦٢ - از امام عليه السّلام از (معنى) توحيد و عدل پرسيدند آن حضرت فرمود

(دشوار) كه در آن توانگر بر آنچه در دو دست او است مى‌گزد (بمال و دارائى بخل ورزيده آنرا در راه خدا نمى‌دهد) و باين كار امر كرده نشده است، خداوند سبحان (در قرآن كريم س ٢ ى ٢٣٧) فرموده: وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ‌ يعنى فضل و احسان خدا را بين خود فراموش ننمائيد (بيكديگر كمك كنيد) ٢ در آن روزگار بد كاران برخاسته گردن مى‌كشند، و نيكوكاران بيچاره و خوار شوند، و با درماندگان خريد و فروش كنند (بآنها گران فروخته و از آنان ارزان خرند) ٣ و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از فروختن (طعام) به درماندگان (يا داد و ستد با آنها) منع نموده است (چون بايد بآنان كمك كرد، يا با آنها چنان معامله و خريد و فروش نمود كه با آنكه درمانده و بيچاره نيست معامله مى‌نمايند)

۴۶۱ وَ قَالَ عليه السلام يَهْلِكُ فِيَّ رَجُلاَنِ مُحِبٌّ مُفْرِطٌ وَ بَاهِتٌ مُفْتَرٍ.

و هذا مثل قوله عليه السلام هَلَكَ فِيَّ رَجُلاَنِ مُحِبٌّ غَالٍ وَ مُبْغِضٌ قَال

٤٦١ (- امام عليه السّلام (در باره دوست و دشمن خود) فرموده است‌

(١) در باره من دو مرد هلاك و تباه مى‌گردد (يكى) دوستى كه (در دوستيش) زياده روى كند، و (ديگر) بهتان زننده‌اى كه (بمن) دروغ بندد (آنچه در من نيست بمن نسبت دهد. سيّد رضىّ «عليه الرّحمة» فرمايد:) اين فرمايش مانند فرمايش (يك صد و سيزدهم) آن حضرت عليه السّلام است: ٢ هلك فىّ رجلان: محبّ غال، و مبغض قال (كه ترجمه و شرحش بيان شد).

٤٦٢ -وَ سُئِلَ عَنِ التَّوْحِيدِ وَ الْعَدْلِ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ:

التَّوْحِيدُ أَلاَّ تَتَوَهَّمَهُ وَ الْعَدْلُ أَلاَّ تَتَّهِمَهُ.

٤٦٢ - از امام عليه السّلام از (معنى) توحيد و عدل پرسيدند آن حضرت فرمود

(١) توحيد و يگانه دانستن خدا آنست كه او را در وهم و انديشه در نياورى (كه آنچه در انديشه آيد مانند تو مخلوق است) و عدل‌