نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٥٣ - ١٣٥ - امام عليه السّلام (در باره آسوده ماندن) فرموده است

١٣٢ - امام عليه السّلام (در باره صدقه) فرموده است‌

(١) رسيدن روزى را (از آسمان رحمت) با صدقه دادن بخواهيد (چون صدقه سبب رسيدن روزى است) (٣١٣٨) ٢- و كسيكه به گرفتن عوض يقين و باور داشته باشد ببخشيدن سخىّ و جوانمرد است (چون باور دارد كه از جانب خداوند عوض مى‌گيرد در بخشيدن بخل و زفتى نمى‌كند).

۱۳۳ وَ قَالَ عليه السلام تَنْزِلُ الْمَعُونَةُ عَلَى قَدْرِ الْمَئُونَةِ.

١٣٣ - امام عليه السّلام (در باره روزى) فرموده است‌

(١) كمك و يارى (روزى هر كس از جانب خدا) باندازه نيازمندى (او) خواهد رسيد.

۱۳۴ وَ قَالَ عليه السلام مَا عَالَ امْرُؤٌ مَنِ اقْتَصَد

١٣٤ - امام عليه السّلام (در ترغيب به ميانه‌روى) فرموده است‌

(١) تنگدست نشد كسيكه (در زندگى) ميانه روى پيشه نمود (در قرآن كريم س ١٧ ى ٢٩ مى‌فرمايد: وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى‌ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً يعنى دست خود را به گردنت مبند «در صرف مال سختگير مباش» و نه بسيار باز و گشاده دار كه «هر كدام كنى» به نكوهش و حسرت و اندوه بنشينى).

۱۳۵ وَ قَالَ عليه السلام قِلَّةُ الْعِيَالِ أَحَدُ الْيَسَارَيْنِ وَ التَّوَدُّدُ نِصْفُ الْعَقْلِ وَ الْهَمُّ نِصْفُ الْهَرَمِ.

١٣٥ - امام عليه السّلام (در باره آسوده ماندن) فرموده است:

١- كمى جيره خوار يكى از دو دست است (و دست ديگر بدست آوردن مال است) (٣١٤٢) ٢- و دوستى نمودن (با مردم) نيمى از خرد است (و نصف ديگر سائر صفات يا دور ماندن از شرّ و بدى ايشانست) (٣١٤٣) ٣- و گرفتارى و اندوه نصف پيرى است (و نيم ديگر فزونى عمر مى‌باشد).

۱۳۶ وَ قَالَ عليه السلام يَنْزِلُ الصَّبْرُ عَلَى قَدْرِ الْمُصِيبَةِ وَ مَنْ ضَرَبَ يَدَهُ عَلَى فَخِذِهِ عِنْدَ مُصِيبَتِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ.