نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٣١ - ٩٧ - امام عليه السّلام (در باره روا ساختن نيازها) فرموده است

٩٥ - امام عليه السّلام شنيد مردى را كه مى‌گفت: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌

(قرآن كريم س ٢ ى ١٥٦ يعنى ما به فرمان خدا آمده و بسوى او باز مى‌گرديم) آن حضرت (در تفسير آن) فرمود(١) گفتار إِنَّا لِلَّهِ‌ اعتراف ما است به پادشاهى خدا (و اينكه ما مملوك و بنده او هستيم) و گفتار وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌ اعتراف ما است به تباه شدن (و مردن خودمان و حاضر شدن در قيامت و روز رستخيز).

۹۶ وَ قَالَ عليه السلام وَ قَدْ مَدَحَهُ قَوْمٌ فِي وَجْهِهِ اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَعْلَمُ بِي مِنْ نَفْسِي وَ أَنَا أَعْلَمُ بِنَفْسِي مِنْهُمْ اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا خَيْراً مِمَّا يَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لَنَا مَا لاَ يَعْلَمُونَ.

٩٦ - امام عليه السّلام را گروهى در پيش رو ستودند، آن حضرت (در روش فروتنى) فرمود

(١) خدايا تو بمن از من داناترى، و من بخود از آنها داناترم، ٢- خدايا قرار ده ما را بهتر از آنچه ايشان گمان مى‌برند (مى‌ستايند) و آنچه (زشتيهايى) را كه براى ما نمى‌دانند (و تو ميدانى) بيامرز (استغفار و درخواست آمرزش حضرات معصومين عليهم السّلام براى ياد دادن كيفيّت و چگونگى آنست بمردم، چنانكه در شرح سخن هفتاد و هفتم باين نكته اشاره شد، و يا از جهت ترك اولى است يعنى چيزيكه سزاوار بوده بجا بياورد و بجا نياورده است، و ترك اولى از گناهانى نيست كه معصوم بايد از آن مبرّى باشد، چنانكه شارح بحرانىّ «رحمه اللّه» در شرح خود در اينجا آنرا فرموده است).

۹۷ وَ قَالَ عليه السلام لاَ يَسْتَقِيمُ قَضَاءُ الْحَوَائِجِ إِلاَّ بِثَلاَثٍ بِاسْتِصْغَارِهَا لِتَعْظُمَ وَ بِاسْتِكْتَامِهَا لِتَظْهَرَ وَ بِتَعْجِيلِهَا لِتَهْنَأَ.

٩٧ - امام عليه السّلام (در باره روا ساختن نيازها) فرموده است‌

(١) شايسته نيست روا نمودن درخواستها مگر بسه چيز (نخست) به كوچك شمردن آن تا (نزد پروردگار) بزرگ گردد