نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٦٨ - ١٦٣ - امام عليه السّلام (در نكوهش نادانى) فرموده است

۱۶۰ وَ قَالَ عليه السلام قَدْ أَضَاءَ الصُّبْحُ لِذِي عَيْنَيْنِ.

١٦٠ - امام عليه السّلام (در ستودن بينايان) فرموده است‌

(١) محقّقا براى آنكه دو چشم دارد صبح روشن است (براى خردمند بينا دين حقّ و راه راست هويدا است و او مانند كور دلان در شكّ و دو دلى نمى‌باشد).

۱۶۱ وَ قَالَ عليه السلام تَرْكُ الذَّنْبِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِ التَّوْبَةِ.

١٦١ - امام عليه السّلام (در نافرمانى نكردن) فرموده است‌

(١) گناه نكردن آسانتر است از خواستن توبه و بازگشت (زيرا در گناه نكردن سختى و رنجى نيست بخلاف توبه كه محتاج نزديك شدن دل بنده بحقّ است و صلاحيّت داشتن را براى پذيرفته شدن توبه‌اش).

۱۶۲ وَ قَالَ عليه السلام كَمْ مِنْ أَكْلَةٍ تَمْنَعُ أَكَلاَتٍ.

١٦٢ - امام عليه السّلام (در خوددارى) فرموده است‌

(١) بسا يك خوردن كه خوردنيها را جلو گيرد (بسا شخص غذاى زيان رسانى خورده يا در خوردن افراط نمايد كه بيمار گردد و زمان درازى از خوردنيها باز ماند، اين فرمايش مثلى است براى كسيكه پى سود كم رفته از سود بسيار بازماند كه اگر خوددارى مى‌نمود سود بسيار مى‌يافت).

۱۶۳ وَ قَالَ عليه السلام النَّاسُ أَعْدَاءُ مَا جَهِلُوا.

١٦٣ - امام عليه السّلام (در نكوهش نادانى) فرموده است‌

(١) مردم دشمنند آنچه را كه نمى‌دانند (زيرا نادانان آنچه مى‌دانند دانش پندارند و جز آنرا نادرست، چنانكه در قرآن كريم س ١٠ ى ٣٩ مى‌فرمايد: كَذَّبُوا بِما لَمْ يُحِيطُوا يعنى انكار ميكنند چيزى را كه بآن دست نيافته‌اند).