نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٦٧ - ١٥٩ - امام عليه السّلام (در دل نبستن بدنيا و اهل آن) فرموده است

۱۵۶ وَ قَالَ عليه السلام لاَ طَاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فِي مَعْصِيَةِ الْخَالِقِ.

١٥٦ (٣١٥٦)- امام عليه السّلام (در باره اطاعت مخلوق) فرموده است‌

(١) اطاعت و پيروى مخلوق سزاوار نيست جائيكه نافرمانى خدا در آن باشد (يا عبادت و بندگى جائز نيست آنجا كه موجب معصيت باشد مانند نماز خواندن در زمين غصبى و جائى كه به ستم گرفته شده است).

۱۵۷ وَ قَالَ عليه السلام لاَ يُعَابُ الْمَرْءُ بِتَأْخِيرِ حَقِّهِ إِنَّمَا يُعَابُ مَنْ أَخَذَ مَا لَيْسَ لَهُ.

١٥٧ - امام عليه السّلام (در باره دست اندازى بحقّ ديگرى) فرموده است‌

(١) كسيكه در باره حقّ خود سهل انگارى كند سرزنش نمى‌شود بلكه سرزنش براى كسى است كه بحقّ ديگرى دستبرد زده (زيرا كسيكه بحقّ ديگرى دست اندازد ستم نموده و ستم بدترين زشتيها و ستمگر شايسته سرزنش است).

۱۵۸ وَ قَالَ عليه السلام الْإِعْجَابُ يَمْنَعُ مِنَ الاِزْدِيَادِ.

١٥٨ - امام عليه السّلام (در زيان خود پسندى) فرموده است‌

(١) خود پسندى (شخص را) از بدست آوردن افزونى باز مى‌دارد (زيرا خودپسند در هر مقامى گمان دارد كه منتهى درجه آنرا يافته و اين گمان او را از بدست آوردن مقام بالاتر باز مى‌دارد).

۱۵۹ وَ قَالَ عليه السلام الْأَمْرُ قَرِيبٌ وَ الاِصْطِحَابُ قَلِيلٌ.

١٥٩ - امام عليه السّلام (در دل نبستن بدنيا و اهل آن) فرموده است:

١- امر (آخرت كه از مرگ شروع ميشود) نزديك است (براى برداشتن توشه بكوش) و با هم بودن (در دنيا) اندك (بزودى جدا مى‌شويد پس دلبستگى را نشايد).