یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٨ - مادر و مادری

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٤٨

ترقی و توسعه زندگی عمومی خواستن حرص نیست. حرص، توقف روی پول و جنبههای پست و حیوانی است. حرص، استخدام نیروی ابتکار و قدرت زائدالوصف بشر است در خدمت تمایلات شخصی و حیوانی، و اما مال را و خود را فدا کردن برای آسایش و سعادت بشر نام حرص ندارد.

پس در حقیقت حرص دنبال مال رفتن نیست که نقطه مقابلش دست کشیدن باشد. حرص وسیله قرار دادن مال است برای شهوات پست و یا مال را برای خود مال دوست داشتن، و اما مال و اقتصاد را به عنوان وسیله برای محکم کردن زندگی قرار دادن حرص نیست.

پس رهایی از حرص به این است که انسان شخصیت و هدف عالی پیدا کند و به قول مولوی مال را برای دینْ حمول باشد.

رجوع شود به ورقه دنیا از نظر دین و اینکه دنیا را برای خود خواستن یک مطلب است و مسئولیت را در امور دنیوی داشتن مطلب دیگری است.

تأثیر مال در طغیان و از دست دادن انسانیت

در قرآن کریم آمده: ان الانسان لیطغی. أن ر اه استغنی.

ما در عمل، بسیاری از توانگران را میبینیم که به واسطه پیدا کردن پول همه چیز را از دست دادهاند، شرافت و عفت و رحم و انسانیت و ادب و وجدان و دیانت و عدالت و انصاف و مروّت و کرامت نفس و اخلاق و همه چیز را از دست دادهاند، به صورت یک حیوان درنده درآمدهاند، دیگران را غلام و کنیز و برده خود میدانند، هیچ حقی برای کسی دیگر قائل نیستند، حاضرند برای کیف و لذت یک شب خودشان یک دختر (و گاهی یک پسر) را برای همیشه بدبخت کنند، در فکرشان طغیان است که خودشان را برگزیده خدا میدانند (أ نطعم من لو یشاء اللَّه اطعمه). بهترین نمونه همین وضعی است که امروز مالکین عمده در برابر رعایای بدبخت بیچاره خود