یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢١ - نهج البلاغه - توحید

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٢١

الریاح برحمته و وتد بالصخور میدان ارضه. اول الدین معرفته و کمال معرفته التصدیق به و کمال التصدیق به توحیده و کمال توحیده الاخلاص له و کمال الاخلاص له نفی الصفات عنه لشهادة کل صفة انها غیر الموصوف و شهادة کل موصوف انه غیر الصفة. فمن وصف اللَّه سبحانه فقد قرنه و من قرنه فقد ثنّاه و من ثنّاه فقد جزأه و من جزأه فقد جهله و من جهله فقد اشار الیه و من اشار الیه فقد حده و من حده فقد عده و من قال فیم فقد ضمنه و من قال علام فقد اخلی منه. کائن لا عن حدث، موجود لا عن عدم، مع کل شیء لابمقارنة و غیر کل شیء لا بمزایلة، فاعل لا بمعنی الحرکات و الالة، بصیر اذ لا منظور الیه من خلقه، متوحد اذ لا سکن یستأنس به و لایستوحش لفقده.

٢. خطبه ٤٩:

فطری بودن توحید:

الحمد للَّه الذی بطن خفیات الامور و دلت علیه اعلام الظهور و امتنع علی عین البصیر، فلا عین من لم یره تنکره و لا قلب من اثبته یبصره.

لاحدّی:

سبق فی العلو فلا شیء اعلی منه و قرب فی الدنو فلا شیء اقرب منه. فلا استعلاؤه باعده عن خلقه و لا قربه ساواهم به فی المکان. لم یطلع العقول علی تحدید صفته و لم یحجبها عن واجب معرفته.

٣. خطبه ٦٣:

اوّلیت و آخریت و ظاهریت و باطنیت:

الحمد للَّه الذی لم یسبق له حال حالًا فیکون اولًا قبل ان یکون آخراً و یکون ظاهراً قبل ان یکون باطناً، کل مسمی بالوحدة غیره قلیل و کل عزیز غیره ذلیل و کل قوی غیره ضعیف و کل مالک غیره مملوک و کل عالم غیره متعلم و کل قادر غیره یقدر و یعجز و کل سمیع غیره یصم عن لطیف