یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧١ - نماز

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٢٧١

و عن معاذ بن جبل قال: ما من عمل آدمی عمل انجی له من عذاب اللَّه من ذکر اللَّه عزوجل. و قیل: و لا الجهاد فی سبیل اللَّه؟

قال: و لا الجهاد.

معلوم است که مقصود معاذ این نبوده که ورد خواندن افضل است، مقصود همان یاد خداست که در هر عملی جنبه افضل عمل است.

و نیز معاذ:

قال: سألت رسول اللَّه صلی الله علیه و آله: ای الاعمال احب الی اللَّه؟ قال: ان تموت و لسانک رطب من ذکر اللَّه عزوجل. و قال: یا معاذ، ان السابقین الذین یسهرون بذکر اللَّه عزوجل، و من احب ان یرتع فی ریاض الجنة فلیکثر ذکر اللَّه عزوجل.

نماز

. نماز عالیترین مقام انسانیت است:

انسان در وقتی که نماز میخواهد بخواند براستی میخواهد خود را یک انسان واقعی بکند و بنمایاند، زیرا یک انسان واقعی آن کس است که اولًا حقوق اجتماعی را محترم بشمارد و نمازگزار، اول چیزی که توجه دارد این است که آب وضو و محل وضو و لباس و مکان او غصبی نباشد. و ثانیاً یک انسان واقعی وقت شناس است و اهل انضباط است و نمازگزار در پنج وقت یا سه وقت همیشه خود را حاضر میدارد، اگر هم تا یک ساعت به طلوع صبح نخوابیده باشد باز هم برای نماز صبح از خواب بلند میشود. و ثالثاً نمازگزار قبله شناس است، میداند به کدام سو متوجه شود، جهت شناس است.

قبله او جایی است که آنجا به دست ابراهیم بنا شده و با عمل ابراهیم ساخته شده نه با دست فلان ستمگر و دزد، جایی است که آنجا مظهر فرهنگ و معارف دین است نه مثلًا لندن و یا واشینگتن و یا مسکو. و