ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٦٧ - مقصود

ضحاك و ابن عباس گويند:

- هنگامى كه پيامبر بقريش فرمود:

- براى «رحمان» سجده كنيد، آنها گفتند:

- رحمان كيست!؟

از اينرو آيه‌(كَذلِكَ أَرْسَلْناكَ فِي أُمَّةٍ ...) نازل شد.

آيه دوم در باره جمعى از مشركان مكه- كه ابو جهل بن هشام و عبد اللَّه بن اميه مخزومى- از آنها هستند، نازل شد. آنها پشت كعبه نشسته بودند و كسى را نزد پيامبر فرستادند تا نزد ايشان آيد. هنگامى كه پيامبر گرامى نزد آنها آمد عبد اللَّه بن اميه گفت:

- اگر مى‌خواهى ما ايمان آوريم، بوسيله قرآن، كوه‌هاى مكه را بحركت در آور و از ما دور گردان، كه مكه جاى تنگ و كوهستانى و فاقد زمين هموار است.

سپس چشمه‌ها و رودها را بجريان آور تا ما بدرختكارى و كشاورزى پردازيم.

مگر نه خداوند كوه‌ها را براى داود مسخر كرد و با او به تسبيح خداوند پرداختند؟! يا اينكه بادها را براى ما تسخير كن تا بر آنها سوار شويم و بسوى شام رويم و كارهاى خود را انجام دهيم و در همان روز بوطن باز گرديم. مگر نه باد براى سليمان مسخر شد و او بوسيله باد، بهر جا مى‌خواست، مى‌رفت؟ يا اينكه جدّ خود «قصى» يا هر كس كه بخواهى زنده كن تا از او سؤال كنيم كه: آيا آنچه مى‌گويى حق است يا باطل؟ زيرا عيسى مردگان را زنده مى‌كرد و نبايد قدر و مقام تو پيش خداوند از داود، سليمان و عيسى (ع) پائينتر باشد.

از اينرو خداوند فرمود:(وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً ...)

مقصود:

قبلا در باره نعمتهاى الهى نسبت به اهل ايمان و صلحا و پاداش آنها سخن گفته شد.

اكنون خداوند در باره نعمت رسالت پيامبر عاليقدر اسلام، سخن گفته، مى‌فرمايد:

(كَذلِكَ أَرْسَلْناكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِها أُمَمٌ‌): همانطورى كه مؤمنان و