يعنى «لا تتخذوا اثنين الهين» يعنى: دو تا را خدا نگيريد: يكى خود خداوند و ديگرى بت. (بنا بر اين فعل داراى دو مفعول است.)( إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ): كلمه «انما» براى اثبات موردى است كه ذكر شده و نفى موردى كه ذكر نشده. گويى چنين فرموده است: خداوند يكى است و جز او خدايى نيست.

(فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ‌): بنا بر اين از كيفر و سطوت من بترسيد نه ديگرى. برخى از حكما گويند: خداوند ترا منع كرد كه دو خدا پرستش نكنى. تو هم يك خدا را پرستش مى‌كنى ولى اين خدا، چيزى جز نفس خودت و هوى و هوسهاى آن نيست.

آيا تو يكتا پرست هستى؟!( وَ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌): سلطنت و مالكيت و خالقيت هر چه در آسمانها و زمين است، از خداست.

(وَ لَهُ الدِّينُ واصِباً): و طاعت خداوند، على الدوام، واجب و لازم است. اين معنى از ابن عباس، حسن، مجاهد و قتاده است. يعنى: خداوند همواره پرستيده مى‌شود، اما غير خداوند فقط گاهگاهى پرستيده مى‌شوند. فراء گويد: يعنى دين خالص براى خداست و بنده، موظف است كه از روى اخلاص او را بپرستد. برخى گفته‌اند: يعنى پادشاهى، همواره از خداست.

(أَ فَغَيْرَ اللَّهِ تَتَّقُونَ‌): اين استفهام براى توبيخ و سرزنش است. يعنى چرا از غير خدا مى‌ترسيد و جز او را پرستش كرده، مى‌ترسيد؟!( وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ‌): تمام نعمتهايى كه از آنها برخوردار هستيد، مثل تندرستى، فراخى روزى و ... از خداوند است.

(ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ‌): هر گاه گرفتار بيمارى و سختى و بلا و بد حالى بشويد، بدرگاه خداوند استغاثه مى‌كنيد و مى‌ناليد تا شما را آسوده كند.

(ثُمَّ إِذا كَشَفَ الضُّرَّ عَنْكُمْ إِذا فَرِيقٌ مِنْكُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ‌): هر گاه شما را از مشكلات و سختى‌ها و بيماريها و فقر نجات بخشد، گروهى از شما جاهلانه به شرك‌