ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥١ - لغت

ترجمه:

آيا كسى كه مى‌داند آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده، حق است، مانند كسى است كه كوردل و گمراه است؟ تنها خردمندان متذكر مى‌شوند- آنان كه به عهد خداوند وفا مى‌كنند و پيمان شكنى نمى‌كنند و آنان كه به آنچه خدا امر كرده است كه نزديك شوند، نزديك ميشوند و از پروردگار خود مى‌ترسند و از بدى حساب، بيم دارند و آنان كه بمنظور تحصيل پاداش پروردگار، صبر مى‌كنند و نماز بپا مى‌دارند و در آشكار و نهان از آنچه روزى آنها كرده‌ايم انفاق مى‌كنند و بدى را به نيكى دفع مى‌كنند. براى اينان سرانجام خانه‌اى است كه همان بهشتهاى جاويدان است و آنها و پدران و همسران و فرزندان شايسته ايشان داخل آنها ميشوند و فرشتگان از هر درى بر آنها وارد شده، گويند:

سلام بر شما كه صبر كرديد و نيكوست عاقبت خانه.

لغت:

الباب: عقل‌ها. لبّ هر چيزى عبارت است از بهترين چيزى كه در آن وجود دارد. لُبّ انسان: عقل انسان و لبّ نخل: قلب آن.

ميثاق: پيمان محكم.

وصل: پيوند دادن دو چيز به يكديگر.

خوف و خشيت و فزع: ترس انسان از ضرر.

سوء: چيزى كه تحمل آن براى نفس انسان دشوار است.

حساب: بررسى اعمال خوب و بد انسان.

سر: پنهان كردن معنى در نفس. سرور نيز از همين ماده و لذتى است كه براى نفس حاصل ميشود و همچنين سرير كه به معناى مجلس سرور است.

درأ: دفع.

عدن: اقامت طولانى.

صلاح: راست كردن حال. مصلح: كسى كه به صلاح آورد.

عقبى: سر انجام نيك يابد.