ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨٨ - مقصود

مى‌دانند) فاعل فعل، جمع آمده و اشكالى هم ندارد.

ابو على گويد: «يعلم» متعدى به دو مفعول است و همانطورى كه در مثل‌(فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَكُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ) (انعام ١٣٥: خواهيد دانست كه سر انجام بهشت براى كيست؟) فعل بوسيله استفهام معلق شده، در آيه مورد بحث نيز بوسيله جار و مجرور، معلق شده است.

در قرائت غير مشهور «و من عنده علم الكتاب» بكسر ميم و دال «و من عنده علم الكتاب» نيز قرائت شده است. قرائت اول يعنى «و من فضله و لطفه ام الكتاب» كه جار و مجرور خبر و «علم الكتاب» مبتداست و در قرائت دوم، جار و مجرور متعلق به فعل است.

لغت:

نقص: كم كردن چيزى از چيزى. در كمى منزلت و مقام نيز استعمال مى‌شود.

طرف: آخر چيزى. اطراف زمين: نواحى آن.

تعقيب: بازگرداندن چيزى پس از جدا كردن آن. مى‌گويند: «عقّب العقاب على صيده» (عقاب بعد از آنكه از شكار خود جدا شده بود، دو باره به آن حمله كرد.) مكر: نيرنگ.

شهيد: شاهد، گواه. البته اين كلمه مبالغه آميز است. شهادت، اين است كه انسان صحت چيزى را از راه مشاهده، گواهى كند.

اعراب:

(نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها): جمله حاليه.

(لا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ‌): جمله حاليه.

(كَفى‌ بِاللَّهِ‌): باء زائده. اين باء براى تأكيد است و اسناد فعل به فاعل را محقق مى‌سازد.

مقصود:

اكنون خداوند متعال، مطلبى را ذكر مى‌كند كه براى عبرت آموزى اهل‌