گفتند: اى كسى كه قرآن بر تو نازل شده است، تو ديوانه‌اى، چرا- اگر راست مى‌گويى- فرشتگان را نزد ما نمى‌آورى؟ ما فرشتگان را جز بحق نمى‌فرستيم و در اين هنگام آنها مهلت داده نخواهند شد. ما قرآن را فرستاديم و ما آن را حافظيم. پيش از تو پيامبرانى بميان فرقه‌هاى گذشته، فرستاديم. پيامبرى نزد آنها نيامد، جز اينكه مورد استهزايش قرار دادند. اين چنين قرآن را در دل مجرمين وارد مى‌سازيم. مع- الوصف، آنها ايمان نمى‌آورند و سنت پيشينيان بگذشت. و اگر درى از آسمان بر ايشان مى‌گشوديم و از آن بالا و پايين مى‌كردند، مى‌گفتند: چشمان ما را بسته‌اند. بلكه ما قومى افسون شده، هستيم. ما در آسمان برجهايى قرار داديم و براى بينندگان زينتش داديم و آن را از هر شيطان مطرودى حفظ كرديم، مگر كسى كه استراق‌[١] سمع كرد كه او را شهابى آشكار، دنبال كرد.

قرائت:

ما ننزل الملائكة: كوفيان بجز ابو بكر، فعل را بدو نون و «الملائكة» را منصوب خوانده‌اند. ابو بكر بنقل از عاصم «ما تنزل الملائكة» بضم تاء و رفع «الملائكة» قرائت كرده است. ديگران بفتح تاء و زاء و رفع «الملائكة» قرائت كرده‌اند.

وجه قرائت سوم اين است كه در سوره قدر، بهمين صورت، بكار رفته. مثل:

(تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ) (قدر ٤) قرائت اول مشابه آيه‌(وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ) (انعام ١١١) است. قرائت دوم مشابه‌(وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا) است (فرقان ٢٥).

سكرت: ابن كثير اين فعل را بدون تشديد و ديگران با تشديد خوانده‌اند، در قرائت غير مشهور «سَكَرَتْ» آمده است. وجه تشديد اين است كه فعل به جماعت، اسناد دارد. مثل‌(مُفَتَّحَةً لَهُمُ الْأَبْوابُ) (ص ٥٠) و بنا بر اين بهتر است كه مشدد باشد. وجه تخفيف اين است كه افعالى كه به جماعت، نسبت داده مى‌شوند، گاهى مخفف مى‌شوند. مثل:

«ما زلت افتح ابواباً و اغلقها» يعنى: همواره درهايى را مى‌گشايم و درهايى را مى‌بندم.

[١]- چيزى را مخفيانه گوش دادن.