يعنى: بدخترم از لقيط و قبيله‌اش اعراض مى‌كنم. لكن از قبيله «سنبس» اعراض نمى‌كنم. (در اينجا «فيها» يعنى «بها»)( وَ قالُوا إِنَّا كَفَرْنا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ وَ إِنَّا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَنا إِلَيْهِ مُرِيبٍ‌): و گفتند: ما منكر رسالت شما هستيم و در دين شما شك داريم و احتمال مى‌دهيم كه شما از اين راه در صدد بدست آوردن رياست و مقام هستيد و دروغ مى‌گوئيد.

(قالَتْ رُسُلُهُمْ أَ فِي اللَّهِ شَكٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌): در اين هنگام پيامبران به ايشان گفتند: آيا با وجود دلائل بسيار بر توحيد ذات و صفات، در باره خداوندى كه آفريدگار و پديد آورنده آسمانها و زمين است، ترديدى است؟ بديهى است كه احدى جز خداوند، بر اين كارها قدرت ندارد، بنا بر اين لازم است كه به يكتايى پرستيده شود و ديگرى كه بر اختراع اجسام، قدرتى ندارد، پرستيده نشود.

(يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ‌): خداوند شما را دعوت به ايمان مى‌كند، تا به شما سود برساند، نه زيان. مقصود از(مِنْ ذُنُوبِكُمْ) اين است كه برخى از گناهان شما را بيامرزد، زيرا خداوند گناه شرك را نمى‌آمرزد. جبائى گويد: درست است كه «من» براى تبعيض است، لكن در معناى آن توسعه داده شده و مقصود، آمرزش همه گناهان است.

(وَ يُؤَخِّرَكُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى‌): خداوند شما را تا وقت مرگ مهلت مى‌دهد و كيفر شما را موكول به بعد از مرگ مى‌كند.

(قالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونا عَمَّا كانَ يَعْبُدُ آباؤُنا): به پيامبران خود مى‌گفتند: شما هم بشرى هستيد مثل ما و مى‌خواهيد ما را از پرستش بتها- كه كار نياكان‌مان بوده است- بازداريد.

(فَأْتُونا بِسُلْطانٍ مُبِينٍ‌): بنا بر اين براى اثبات مدعاى خود و ابطال راه و رسم ما بايد دلائل روشنى نشان دهيد و بياوريد.

علت اينكه: چنين مى‌گفتند، اين است كه معتقد بودند كه معجزات پيامبران معجزه‌