بطلان قياس: او در پايان بخش اصول فقه، به استدلال كسانى كه به آيه شريفه «فاعتبروا يا أُولي الأبصار» براى مشروعيت قياس استناد كرده‌اند، پاسخ مى‌دهد و سپس به آيات مختلفى از قرآن بر بطلان و عدم مشروعيت قياس در شريعت استناد مى‌كند. (٦٩)

عدم حجيت خبر واحد: مؤلف، همانند سيد مرتضى و برخى ديگر، خبر واحد را حجت نمى‌داند و در بخش اصول فقه به اين مطلب تصريح مى‌كند. وى ضمن پاسخ به استدلال كسانى كه به برخى آيات براى اثبات حجيت خبر واحد استناد كرده‌اند، به آياتى برعدم حجيت آن استدلال كرده است. (٧٠)

استناد به فهم عرف: وى در فهم معانى الفاظ، اگر چه بندرت به فهم عرف شرعى استناد كرده است اما همين مقدار نيز، بيانگر اعتبار عرف در فهم الفاظ وارده در شريعت، از نظر وى است . (٧١)

مباحث ادبى و لغوى: جنبه ادبى كتاب، پررنگ است و مؤلف در موارد مختلف به بيان مباحث ادبى و لغوى پرداخته و با استفاده از نتيجه آن بر اثبات مدعاى خويش تأكيد مى‌كند. (٧٢)

(٦٧) همان، ص١٥٩،١٨٩ و١٩٣.
(٦٨) همان، ص١٨٦،١٧٠،١٨٢،١٩١،٢٠٠ و ٢٢٦.
(٦٩) همان، ص١٥٧.
(٧٠) همان، ص١٥٣.
(٧١) همان، ص١٨٣.
(٧٢) همان ، ج٢، ص٢٤٠.