وجوب تكبيرات در عيد فطر به وى اختصاص دارد؛ اما در اين مورد نيز، برخى به صراحت، سيد مرتضى و برخى ديگر را نيز از قائلان به وجوب دانسته‌اند. (٤٩) اين نسبت به سيد درست است (٥٠) و به نظر مى‌رسد مؤلف دراين فتوا از سيد مرتضى تبعيت كرده است. صاحب جواهر نقل مى‌كند كه «المنتهى» بر استحباب تكبيرات ادعاى اجماع (٥١) كرده است.

ادله فقهى: بعد از آيات الاحكام، بيشترين تأكيد مؤلف بر استدلال به اجماع است كه نشان دهنده ميزان اعتبار اجماع نزد وى است. وى، ملاك حجيت اجماع را همانند سيد مرتضى، وجود قول معصوم در بين مجمعين مى‌داند. (٥٢) اجماع الاماميه، اجماع الفرقه و اجماع طائفه محقه، تعبيرهاى گوناگون وى از اجماع است. افزون بر اين، گاه از آن به «بلاخلاف» و «لاخلاف» نيز تعبير كرده است .

وى به روايات كمتر استدلال كرده و در همين مقدار اندك نيز، بيشتر به رواياتى استناد مى‌كند كه از طرق عامه نقل شده است. اين روايات يا در منابع معتبر روايى شيعه نقل نشده و يا تنها در منابع فقهى به نقل از منابع اهل سنت آمده است. (٥٣) البته، استناد مؤلف به اين روايات، بيشتر براى رد قول عامه و اثبات قول مختارخود است.

در استدلال‌هاى فقهى مؤلف، استناد به عقل چندان جايگاهى ندارد و ظاهراً

(٤٩) جواهر الكلام، ج١١، ص٣٨٠.
(٥٠) الانتصار، ص١٧٣.
(٥١) جواهر الكلام، ج١١، ص٣٨٠.
(٥٢) متشابه القرآن، ج١، ص٥١.
(٥٣) متشابه القرآن، ج٢، ص١٥٨ و ١٥٩؛ الانتصار، ص٩١ و ٩٧؛ الخلاف، ج١، ص٤٩٠؛ تذكرة الفقهاء، ج١، ص٥٣؛ مبسوط، ج٨، ص١٢٢؛ المعتبر في شرح المختصر، ج١، ص٤٦٤.