اين دستورهاى دين است براى كسى كه بخواهد به آنها عمل كند و خداوند اراده كرده كه او را هدايت كند: پر آب گرفتن وضو آن گونه كه خدا در كتاب ناطقش دستور داده، اين گونه است: شستن صورت و دست تا آرنج، و مسح سر و پا تا برآمدگى پا، هر كدام يك دفعه، و دو دفعه هم جايز است، و وضو جز با ادرار، باد معده، خواب، غائط و جنابت باطل نمى‌شود و هركس روى كفش را مسح كند با خدا و رسولش و كتاب خدا مخالفت كرده است و وضو و نمازش صحيح نيست.

٦. روايات بسيارى از حضرت على(ع) نقل شده كه ايشان در برابر كسى كه به جواز مسح بر كفش اعتقاد داشته، چنين احتجاج مى‌كرده كه: الكتاب سبق المسح على الخفّين؛ قرآن از روايات مسح بر كفش، سبقت گرفته است (١٣).

چند شاهد براى قول به منع

مؤيداتى وجود دارد كه قول به منع مسح روى كفش را تأييد مى‌كند:

١ ـ از ابن عباس(رضي الله عنه) روايت شده كه گفت:

از كسانى كه معتقد به مسح روى كفش هستند، بپرسيد كه آيا پيامبر(ص) پس از نزول سوره مائده، روى كفش مسح كرده است؟ به خدا سوگند، پيامبر(ص) پس از نزول سوره مائده بر كفش مسح نكرده است و نزد من مسح كردن بر پشت بزى بهتر است از مسح بر كفش. (١٤)

(١٢) وسائل الشيعه، ج١، ص٢٧٩، ح١٨ ، باب ١٥ از ابواب وضوء.
(١٣) سنن بيهقى، ج١، ص٢٧٢؛ عمدة القارى، ج٣، ص٩٧؛ نيل الاوطار، ج١، ص٢٢٣.
(١٤) مبسوط، سرخسى، ج١، ص٩٨؛ التفسير الكبير، امام فخر رازى، ج١١، ص١٦٣. در تفسير رازى آمده است: اگر بر پوست الاغ مسح كنم.