فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧٦ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

٢. حاكم از ابن عباس روايت كرده است:

وقتى جبرئيل نزد پيامبر(ص) مى‌آمد و بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را قرائت مى‌كرد، پيامبر(ص) مى‌فهميد كه سوره‌اى نازل شده است.

اين حديث، صحيح است و مسلم و بخارى آن را روايت نكرده‌اند. (٨٩)

٣. حاكم از ابن عباس روايت كرده است:

پيامبر(ص) نمى‌دانست كه چه وقت سوره خاتمه يافته تا اينكه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم نازل مى‌شد.

حاكم گفته كه اين حديث طبق نظر مسلم و بخارى، صحيح است؛ هر چند خود آن را روايت نكرده‌اند. ذهبى نيز اين حديث را در تلخيص المستدرك، صحيح دانسته است. (٩٠)

٤. حاكم از ابن عباس نقل كرده است:

مسلمانان نمى‌دانستند كه سوره چه وقت تمام مى‌شود تا اين كه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم نازل مى‌شد و هر گاه نازل مى‌شد، مى‌فهميدند كه سوره، تمام شده است. (٩١)

٥. ابن ضريس از ابن عباس نقل كرده است:«بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم، آيه است». (٩٢)

٦. واحدى از عبداللّه‌ بن عمر نقل كرده است: «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم در هر سوره نازل شد». (٩٣)

٧. طبرانى در المعجم الاوسط و دارقطنى و بيهقى از نافع روايت كرده‌اند:

عبداللّه‌ بن عمر نماز را با بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم در فاتحة الكتاب و سوره بعد از آن آغاز مى‌كرد و ياد آور مى‌شد كه اين را از رسول خدا(ص) شنيده است. (٩٤)