در روايت معتبر ديگرى به همين مضمون از هشام بن سالم آمده است كه گفت: نزد امام صادق(ع) بودم كه حفص اعور از آن حضرت پرسيد: پدرم كارگرى داشت كه مقدارى از مالش نزد پدرم بود. كارگر مرد و خويشاوند ووارثى نداشت. كاربرايم دشوار شده، چه كنم؟ امام (ع) فرمود:

رأيك المساكين رأيك المساكين؛

نظرت اين است كه به فقيران بدهى، نظرت اين است كه به فقيران بدهى. گفت: از اين بابت در تنگنا گرفتار شده‌ام. فرمود:

هو كسبيل مالك، فإن جاء طالب أعطيته؛ (٥٢)

آن مال مانند مال خودت است. پس اگر خواهانى براى آن آمد، آن مال را به او بده.

شايد اين دو روايت يكى باشند.

هشام بن سالم در روايت معتبرى مى‌گويد: نزد امام كاظم(ع) بودم كه خطّاب اعور از حضرت آن پرسيد: پدرم كارگرى داشت كه براى او كار مى‌كرد. كارگر را از دست داديم و مقدارى از دستمزد اونزد ما مانده بود و وارثى براى او نبود. امام(ع) فرمود: وارثى براى او پيدا كنيد. گفت: گشتيم، اما وارثى نيافتيم. امام(ع) فرمود: مساكين، و دست خود را تكان داد. سؤال كننده بار ديگر پرسش خود را تكرار كرد و امام(ع) در پاسخ فرمود:

اطلب واجهد فإن قدرت عليه و إلاّ فهو كسبيل مالك حتى يجيء له طالب.

(٥٢) همان، باب ٦ از ابواب فرايض و مواريث، ص٥٨٥، ح١٠.